Zangeres Patricia Foort
Nostalgie voor jong en ouder

Ik heb rust! Dat is wat ik de laatste tijd merk. Gelukkig. Het gaat goed met mijn zang carrière en ik heb nog wensen. Ik heb meer vrijheid maar ook goede inkomsten. Alles gaat dus in een flow en ik ben ook niet bang dat ik het verlies. Of…ik maak mij er geheel niet druk om. Dit gevoel dat ik heb..rust..ik kan mij niet herinneren dat ik dat ooit gevoeld heb. Ik was altijd aan het ‘jagen/vechten’ en met mijn hoofd al bij volgende optreden terwijl de ander nog niet begonnen was. En altijd bezig met ja het gaat goed maar wat als… Of juist het gaat niet goed, hoe kan ik dat veranderen en waar ligt het aan, want bij anderen… En twijfels over mijzelf, was ik echt wel goed genoeg. Ik zou mijn gevoel zwaar gaan analyseren en ontleden. Er spelen nu ook andere zaken die minder leuk(understatement) zijn, maar wel belangrijker zijn. Wellicht dat ik daarom rust vind in alles wat met werk en inkomsten te maken heeft. Maar het maakt mij ook niet uit waarom ik de rust voel, ik heb het en ik ben er blij om. Ik hoop dan ook dat ik dit gevoel nog lang vast mag houden.

Over 2 weken, om precies te zijn 30 juli, hoop ik mijn 46e verjaardag te vieren en mijn bedrijf bestaat dan 7 jaar. Wat een levensjaar is dit geweest zeg. Zingen bij de Toppers in Ahoy, voorbereidingen voor mijn concert, mijn 1e eigen concert (voor 422 betalende gasten!!), optreden in Amerika, optreden op Mallorca, masterclass bij Berget Lewis en gastoptreden in haar theatershow en heel veel leuke optredens in Nederland, Duitsland en België. Het is een levensjaar geweest met heel veel hoogtepunten en veel leermomenten. Mijn zelfvertrouwen is gegroeid, mijn vertrouwen in een goede muzikale toekomst is gegroeid, kortom ik ben gegroeid. Wat mijn 47e levensjaar en 8e bedrijfsjaar gaat brengen..geen idee, maar ik heb er believe in en ik ben super gemotiveerd om te zien waar mijn pad mij gaat brengen. Nu weer verder genieten van het lekkere weer in mijn tuin. Want de toekomst en het verleden zijn mooi, maar het nu is nog belangrijker.

Ik ben uniek. Er is niemand zoals ik. Een Nederlandse zangeres van Surinaamse afkomst geboren in Dordrecht woonachtig in Goes, afgestudeerd aan het conservatorium van Hilversum. Dat ben ik onder andere. Ik kan mij niemand bedenken die precies diezelfde achtergrond heeft. Ik ben dus uniek. Jij ook. Waarom praten we dan toch over concurrentie? Als iedereen uniek is, is er toch geen concurrentie? Helaas wel, want hoe uniek we ook allemaal zijn, er zijn altijd anderen die precies hetzelfde werk doen als jij. Ik ben solo zangeres en met mij zijn er velen die dit werk doen. Hoe onderscheid ik mij dan van mijn concurrentie? Ik heb geen idee :-). Ik heb daar jaren over na gedacht en probeerde iedere keer wat te verzinnen wat anderen niet doen. Wel met een toetsenist, niet met een toetsenist. Met een gitarist, niet met gitarist. Met een andere zanger of zangeres die een heel ander repertoire heeft dan ik een duo vormen. Een vaste combinatie vormen met een dj. Mijn prijs aardig verlagen of juist verhogen. Etc etc. Allemaal zaken die ik bij concurrenten zag. Als ik dat ook ga doen dan…. En toch haalde ik niet de 120 optredens per jaar die ik toendertijd wilde halen. En waarom niet? Omdat ik niet hetzelfde ben als mijn concurrentie of eigenlijk concullega’s.  Ja, ik zing in sommige gevallen dezelfde liedjes, maar ik heb niet dezelfde stem of voorkomen als zij. We kleden ons niet gelijk. We lijken ook niet op elkaar. We zijn uniek. Maar dat is dus wel heel smaakgevoelig. Dus ja, ik kan er alles aan willen doen om mijzelf te onderscheiden, maar als mijn stem, manier van optreden, muziek die ik breng of voorkomen niet de smaak is van degene die mij moet boeken, kan ik er alles aan doen om dit te veranderen, zij gaan mij niet boeken. Want geven de voorkeur aan een ander unieke  zanger/zangeres. Dan zou ik wellicht eigen nummers moeten gaan doen in plaats van covers. Maar ook dan is het smaakgevoelig of ze deze nummers gaan kopen en of ze mij gaan boeken. Dus…ik kijk nu naar wat ik wil over brengen, wat ik wil zingen, wat ik qua gage/prijs wil ontvangen en wat ik daaraan over wil/moet houden. Daarin ben ik niet uniek, maar ik ben uniek genoeg.

The film/documentaire 20 feet from stardom heb ik tig keer gezien. Het is inspirerend voor mij. Hoe goed je ook bent als zangeres en hoe groot je wens om professioneel zangeres te zijn ook is en hoe hard je ook werkt dat betekent niet direct dat je dat ook gaat worden. Ik heb regelmatig mijzelf de vraag gesteld waarom ik dit talent heb gekregen, zeker als ik een aanvraag weer niet kreeg of er een baan bij moest zoeken om rond te komen. Wat is de bedoeling? Ik ben ervan overtuigd dat iedereen een talent heeft gekregen en dat iedereen hier wat mee moet doen (professioneel of hobbymatig) Maar hoe weet ik dan dat ik het er professioneel wat mee moet doen? Waarom doe ik mijzelf dit aan? Er zijn namelijk ruim genoeg zangers/zangeressen die iets met muziek doen. En die daar ook geld voor vragen. Mensen die ook een groot talent hebben, maar er veel minder voor vragen. Mensen die betaalbaarder zijn. Waarom maak ik het mijzelf dan zo moeilijk? Omdat ik de andere kant geprobeerd heb. Hard werken en daar elke maand een goed salaris voor krijgen. Weten wat er elke maand in en uit gaat. Je dus in principe niet bang hoeft te zijn qua inkomsten, want elke maand heb je die onzekerheid niet qua inkomsten. En daarnaast verdiende ik een leuk zakcentje met zingen. Dat had ik zo kunnen laten. Maar toen maakte geld mij dus inderdaad niet gelukkig. Zingen is mijn passie/leven en het talent dat ik heb meegekregen. Ik ben goed in zingen. Ik kan er mensen mee entertainen, ontroeren en laten swingen. En als ik dat zie, ben ik gelukkig. Waarom zou ik dan geen geld verdienen aan iets dat mij en anderen gelukkig maakt?

Wat zou jij doen als geld, te weinig energie en tijd geen issue meer waren?

In deze laatste blog van 2016 kijk ik terug naar een muzikaal mooi jaar. Een jaar die begon in januari 😉 met optredens in de Efteling en in een zorgcentrum. In februari, om precies te zijn 22 februari,  heb ik de grote sprong genomen naar het spannende wat aanstaande 18 februari gaat gebeuren. Mijn eigen concert. En ik had ook een heel leuk optreden in Moerkapelle in februari. In maart had ik een paar leuke optredens waaronder een 50e huwelijksjubileum in Akersloot en een optreden tijdens ladiesnight in de bioscoop in Goes. In april had ik een aantal leuke optredens in de buurt. En april is ook de maand dat mijn crowdfunding startte op Voordekunst voor mijn concert. Spannende maanden volgden, want zou ik het halen of niet. Zowel in mei als juni mooie optredens mogen verzorgen waaronder optreden naast Jan en Annie (BZN) in Nuenen en natuurlijk, elk jaar weer eer, tijdens de Delta Ride for the Roses The Rose zingen. En ja crowdfunding geslaagd. Concert in voorgenomen vorm was een go! In juli mocht ik voor ‘familie’ optreden in Hoogerheide en onder andere een swingend optreden met DJ verzorgen tijdens een feest in Berkel en Rodenrijs. In augustus stond ik zoals elk jaar sinds 2014 weer in Leidschendam voor een feest op een tennispark aldaar. In september mocht ik 6 jaar na hun huwelijksfeest weer voor hetzelfde paar in Wychen optreden. In oktober stond ik onder andere in Landgraaf voor een Discoclassicparty. En mocht ik een masterclass volgen bij Berget Lewis. In november mocht ik eindelijk (was al in december vorig jaar ongeveer geboekt :-))in Wissenkerke optreden en weer naar de Efteling.

En nu zitten we in december. Behalve optreden in de Efteling, bij mijn ex-collega’s en gasten van Rabobank Oosterschelde, voor Stichting Gehandicapte Hulp, voor winkelcentrum Heinkenszand en met zangeres Albertina, kan ik nu al twee optredens met gospelgroep New Gospel Sensation XXL afstrepen bij de Toppers Kerstshows in Ahoy Rotterdam. Er volgen er nog 3 deze week.

2016 was dus een mooi succesvol muzikaal jaar. En ik ga voor een nog mooier muzikaler en succesvoller 2017. Er staan al wat buitenlandse optredens gepland, wellicht komt er nog 1 bij. Maar ook al een aantal mooie andere optredens. En ik heb nog een optreden bij Berget Lewis tegoed. Maar het belangrijkste op dit moment zakelijk/muzikaal gezien is 18 februari 2017 want dan sta ik met live band en gospelgroep een eigen concert te houden in mijn woonplaats Goes.

Fijne kerstdagen en tot volgend jaar.

Ruth Jacott zei het onlangs nog bij Tijd voor Max. En ik heb het er ook al eens over gehad in een blog. Zonder gezonde spanning kan ik niet optreden. Maar wat is dat gevoel dan precies? Voor mij voelt het als…een verwachtingsvol gevoel. Valt de muziek die ik wil gaan zingen in de smaak, houdt mijn stem het (Oeh ik voel een verkoudheid op komen..precies nu..dus extra spanning), hopelijk haal ik de tonen vandaag (tijdens de ongesteldheid is mijn stem lager en wat heser..hier houd ik wel zoveel mogelijk rekening mee, maar toch), vinden ze mij leuk/goed, heb ik de juiste kleding aan, doet mijn apparatuur het goed, is mijn stem niet te hard/zacht etc etc En dat is als ik al op plaats van bestemming ben. Maar op de weg ernaar toe..kan ik dadelijk makkelijk parkeren, is er geen file, klopt mijn navigatiesysteem. Veel dingen die van invloed kunnen zijn op mijn stem. Maar als ik eenmaal mijn eerste of tweede lied heb gezongen valt alle spanning eraf en dan komt voor mij het genieten.

Microfoon

Elke zanger of zangeres heeft denk ik een favoriet merk microfoon waar hij of zij het liefste door zingt. En dan heb je ook nog draadloze en draadgebonden opties. Ik zing het liefst met een draadgebonden omdat ik het geluid ervan prettiger vind. Toen ik solo begon zong ik standaard over een sennheiser ew100. En als draadgebonden microfoon gebruikte ik een Shure SM58. De sennheiser had ik goedkoop kunnen aanschaffen, dus ik was er zeer blij mee. Tot ik een keer over een Shure draadloos Beta58 ging zingen. Die paste veel beter bij mijn stem. Het geluid was veel warmer en ik hoor meer eigen geluid terug (feedback) tijdens het zingen, dat vind ik veel prettiger zingen. Helaas is hij voor mij nu nog “te duur” om aan te schaffen en daarnaast is voor mijzelf een draadgebonden microfoon ook wel voldoende. Maar als het geluid elders geregeld wordt, probeer ik altijd een Shure microfoon te regelen.

Echo

Er is niks vervelender dan dat je jezelf niet hoort als je zingt vind ik. Je hoort dan niet of je echt goed zit qua toon en je krijgt de neiging om je stem te verheffen zodat je jezelf wellicht toch hoort. Dit met alle gevolgen van dien. Het geluid moet dus goed geregeld zijn. Een echo op je stem qua geluid helpt bij het zingen. Het maakt het geluid voor jezelf warmer dus prettiger. Maar voor mij moet er ook weer niet teveel echo op. Bij anderen juist weer wel. Dat is keuze en wat je als zanger/zangeres prettiger vindt. Ik heb het wel eens gehad dat de echo veel te veel was. Dan kan ik mezelf niet meer goed horen en mijn toon dus ook niet. Helemaal niet prettig om op die manier te zingen. Het is niet fijn om te doen, maar dan geef ik echt door de microfoon aan dat er veel minder echo op mag. Er komt dus nog best wel wat erbij kijken voor een zanger/zangeres. Ja wij hoeven doorgaans niet veel apparatuur mee te sjouwen, ons apparaat hebben we altijd bij ons, maar alles erom heen hebben we geen invloed op.

Ik krijg vaak eten aangeboden tijdens/voor optredens. Dat is natuurlijk heel lief van de opdrachtgevers. Maar als ik enigszins de mogelijkheid heb om thuis te eten, eet ik liever thuis. Niet omdat het eten niet lekker is op de locatie..okay ik ben een moeilijke eter en lust niet alles, maar dat heeft er nu niks mee te maken. Maar ik heb altijd een gezonde spanning voor een optreden. Als ik dan ook nog wat eet vlak voor een optreden, wil het nog wel eens verkeerd vallen. Ik spreek uit ervaring, daarom sla ik meestal eten af. Dit kan natuurlijk niet als je een hele dag bij een klant bent voor bijvoorbeeld een optreden tijdens ceremonie, receptie en feest. Maar dan eet ik heel weinig. Qua drinken tijdens optredens is het spa blauw en jus d’orange. Thee moet ik niet drinken voor een optreden, want dan krijg ik een droge mond en keel. En voorheen dronk ik nog wel eens een cola light vooraf, maar ook daar krijg ik de laatste tijd last van. ;-)Eigenlijk ben ik wat dat betreft dus heel goedkoop voor klanten.

Het is geen winter of heb je het koud

Dit zijn opmerkingen die ik regelmatig krijg in mijn pauzes of na een optreden. Ik ben inderdaad een koukleum (ex-collega’s op kantoor kunnen dit beamen, op het werk had ik meestal een vest aan als iedereen in t shirt zat). Maar ik gooi mij er helemaal in bij optredens, met als gevolg dat er altijd wel zweetdoekjes nodig zijn. Gelukkig draag ik geen/weinig make-up 😂. In mijn pauze doe ik dan ook meestal een vest aan om de warmte vast te houden en geen kou te vatten. Ik ben daar namelijk best vatbaar voor en als zangeres is dat natuurlijk niet handig. Als ik klaar ben met het optreden, doe ik dan ook al is het zomer, een sjaal om en een vest/jas aan om dezelfde reden.

Werk

Na mijn optreden, zeker als het avondvullend was, heb ik nog heel veel energie. Wat goed is, want meestal moet ik nog een stukje rijden naar huis. Zeker als het een gelegenheid in een woonkamer of tuin is, wordt ik nog wel eens gevraagd om nog even te blijven en een drankje te doen. Maar ik heb dan net gewerkt en wil dan graag naar huis om daar nog even te relaxen. En daar nog even mijn hoofd legen. Voel je als opdrachtgever dus niet beledigd als ik zeg dat ik naar huis ga. Mijn werkdag is namelijk net voorbij en ik wil nog even thuis ontspannen.

Vatbaar

Zoals ik al zei ben ik heel vatbaar voor verkoudheid. Vooral bij de overgang van zomer naar herfst. Ik zou eigenlijk dan naar een warm land moeten om te overwinteren, maar ik krijg mijn vrouw niet mee ben ik bang :-). Zij houdt van de herfst en de verschillen in seizoenen. Ik hou me bij deze dus zeker aanbevolen voor optredens in warme landen van november tot maart 😉 Maar omdat ik dus weet dat ik uit moet kijken, heb ik van alle soorten middelen die ik kan gebruiken tegen verkoudheid en heesheid. Zo gebruik ik dan..heb je even?..Bisolviral, Otrivin Menthol, Allithym, Heltussis, Citrosan, thee met honing en citroen, Yogi thee throat comfort, citroensap met honing, zoutsnuiven (echt smerig en onprettig, maar helpt), gorgelen met zoutwater, stomen met Rhino caps inhalatiecapsules, voor het slapen insmeren (ook onder de voeten) met Vicks Vaporub en Fischerman Friends. Kortom een heel lijstje van spullen die voor mij werken. Elke zanger/zangeres heeft zijn eigen middelen die werken voor hen. Maar het is duidelijk dat wij als zanger/zangeres altijd bezig moeten zijn met het verzorgen van onze stem en luchtwegen.

Ik heb een haat-liefde verhouding met geld. Als ik het heb ben ik bang het kwijt te raken. Als ik te weinig geld heb, wil ik wel eens in paniek raken en ga ik het ‘zoeken’. Waarom heeft geld zo’n macht op mensen? De mensen die ruim genoeg geld hebben doen er alles aan om er meer van te krijgen. En bij sommige lijkt het alsof geld naar ze toe stroomt als water. Maar het zijn meestal ook degenen die helemaal niks om geld geven die genoeg hebben. Heeft het een met het ander te maken? Moet ik minder om geld gaan geven? Of moet ik eerst genoeg geld hebben om er minder om te geven. Maar wat is genoeg, wanneer heb ik genoeg. Kortom ik ben bang dat het niet met het bedrag dat op mijn rekening staat te maken heeft, maar de waarde die ik aan geld hecht. En hoeveel geld ik ook heb, als ik geld zoveel macht laat hebben als het nu nog heeft op mij, zal ik altijd bang blijven om het kwijt te raken en nooit genoeg geld hebben. Die macht merk ik ook bij het “onderhandelen” over de gage van mijn optredens. Waarom? Ik moet toch geld vragen voor wat ik doe? Het is mijn werk. Onderhandelen over salaris van kantoorwerk vind ik geen probleem, maar geld vragen voor mijn vakgebied? Ik probeer dus nu meer van geld te houden, maar het ook los te laten. Is lastig, want geld speelt al sinds mijn vroege tienertijd een belangrijke rol in mijn leven. Het is dus tijd om die rol minder belangrijk te maken, maar wel van geld te houden en daar eerlijk over te zijn. Ik hou van geld, het geeft mij vrijheid.

Amerika

Volgend jaar gaat er nog een een droom van mij werkelijkheid worden. Ik mag dan een optreden verzorgen in Kentucky in Amerika. Amerika…het land dat President Trump heeft gekozen als zijn president. Het was natuurlijk kiezen tussen twee…bijzondere kandidaten, maar hier in Nederland hadden weinig er rekening mee gehouden dat hij het zal worden. De reacties zijn dan ook niet van de lucht. Veelal van mensen die bang zijn, want wat brengt dit ons. Doemscenario’s worden er geplaatst op Facebook en andere social media. Ik voelde mij …verlamd…ik had geen idee wat ik met dit aan moest. Ik ben best een positief ingesteld persoon en had ook niet direct het idee dat dit het einde van de wereld betekent zoals velen dat wel denken. Maar wat ik wel voelde en dacht..wist ik ook niet. Nu denk ik…ik adem nog, de wereld draait op dit moment nog door. Ik ga nog de dingen doen die ik leuk vind. Optredens gaan door. Egoïstisch misschien…maar ik leef door. En wat er gebeurt aan de andere kant van de oceaan en wat voor gevolgen er voor ons komen…ik kan er niks aan veranderen, dus ik leef door.

Arrogant

Je krijgt een compliment en zegt dank je/u wel, maar…. Of je denkt dat iemand iets neerbuigend over je gaat zeggen, dus je probeert diegene voor te zijn door zelf grapjes over jezelf te maken. Waarom zijn we toch zo onzeker over complimenten en over ons zelf? Is het de angst dat we anders arrogant over komen? In sommige landen lijkt die angst niet te bestaan. Amerikanen bijvoorbeeld vinden dat ze de beste in alles zijn volgens mij. Wij vinden dat soms arrogant. Maar ik weet zeker dat ook zij onzeker zijn over bepaalde dingen. Misschien is dit voor hen wel een houding: “Ik laat zien dat ik sterk ben, dan sta ik al 1 punt voor”. Geen idee. Maar ik zou graag een beetje van die attitude hebben..echt een heel klein beetje zodat ik minder verlegen over kom als ik een compliment krijg. Aan de andere kant…  I like me, dus waarom veranderen.

Hoe eerlijk moet je zijn? Als een vriend op Facebook iets op Facebook of elders plaatst waar je het niet mee eens bent, moet je er dan wat over zeggen? Als je met iemand staat te praten en diegene riekt uit zijn mond, moet je het dan zeggen? Ik heb ooit na weken tegen iemand gezegd dat diegene stonk naar zweet. Het kostte mij veel moeite om te zeggen, maar ik vond dat het niet anders kon. Diegene wist het niet, niemand had het ooit gezegd. Daarna rook diegene aangenamer. Als zangeres probeer ik mij altijd representatief te kleden, maar ik heb wel eens met een andere leverancier samengewerkt die dat niet was tijdens bruiloftsfeesten. Zowel qua kleding als qua…geur niet. Ik heb er niks van durven zeggen. Maar vond het eigenlijk niet kunnen. Had ik er wel wat van moeten zeggen? Hoe ver ga je dus qua eerlijkheid?

Omdenken

Het gaat op dit moment heel goed met mijn zangcarrière. Er komen verschillende leuke onverwachte opdrachten op mijn pad. En dat eigenlijk sinds ik gestopt ben met het ‘trekken aan het gras om het te laten groeien’. Ik gaf het nu genoeg water en zorg er goed voor, maar laat het zijn tijd nemen. Go with the flow dus. Dat is voor een controlefreak als ik best omschakelen, maar het geeft mij aan de andere kant ook meer rust. Wat ik ook probeer is alles positief te zien. Vroeger zou ik denken, wat als de opdrachten niet zo gaan als ze moeten gaan. En wat als ze mij toch niet goed genoeg vinden of dat de opdracht toch niet door gaat? Heel negatief dus. Als ik nu die gedachten dreig te krijgen, schakel ik ze om naar: Wat als de opdracht veel beter gaat als ik of de klant gedacht had en wat als daar weer leuke andere opdrachten uitkomen. Ook dat geeft mij dan meer rust en gezonde positieve spanning. Ik kan dan haast niet wachten om weer lekker de ‘bühne’ op te gaan 🙂

Blanco

Kun je ergens echt blanco in staan als mens? We hebben allemaal een rugzak, de ene heeft een grotere dan de ander. En aan de buitenkant kun je niet zien wat voor rugzak iemand bij zich heeft. Maar die rugzak beïnvloed volgens mij altijd wel je mening of zicht op iets. Ik las een tijdje geleden deze quote: ‘We zien dingen niet zoals ze zijn, maar zoals wij zijn’  Ik denk dat dat klopt. Mijn opvoeding, waar ik opgevoed ben en wat ik meegemaakt hebt heeft invloed op hoe ik zaken zie en bejegen. Dat geldt voor elke individu. En daarnaast heeft iedereen een eigen smaak en voorkeur. Op papier kan ik de beste kandidaat zijn voor een opdracht en ook qua stem. Maar als na gesprek blijkt dat de opdrachtgever mij niet ‘voelt’ en een ander wel, kan ik daar niks aan veranderen. Dit kan natuurlijk frustrerend zijn, maar dat is ook de charme van het dienstverlenend werken. You win some, you lose some. Maar als ik de komende weken, maanden mag winnen ben ik een zeer tevreden mens…met dan natuurlijk weer de angst voor het moment dat het wellicht stopt. Waardoor ik weer ga omdenken en ….

Op school, in mijn geval de MAVO en MEAO, had je groepjes. Je had de zogenaamde populaire groep met ‘mooie’ meiden die de meest recente mode droegen, goed gekapt waren en verkering hadden met de knappe stoere gozers van dezelfde groep. Deze knappe stoere gozers hadden ook de meest recente mode aan. Deze groep was niet heel hoogstaand qua leren, maar wel bekend bij iedereen. Dan had je de zogenaamde middenmoot groep. Geen recente mode, maar gewoon. Niet hoogstaand qua leren, maar gewoon. Je had hiervan eigenlijk een jongens groep en een meiden groep die zich soms mengde, maar meestal apart dingen deed. En de laatste groep was de groep die goed kon leren maar niks gaf om kleding. Ik hoorde overal bij. In een pauze kon ik bij alle groepen staan en werd ik ook bij alle groepen opgenomen. Ik kon met alle verhalen meepraten en alles observeren. En ja er werd natuurlijk ook over de andere groepen gekletst, maar men vertrouwde mij. Ik vertelde ook niks door. Ik wilde namelijk door iedereen aardig gevonden worden, dat was mijn doel. En zo zat ik in mijn comfortzone, want zodra het ergens over ging wat mij ongemakkelijk maakte glipte ik zo naar een andere groep. Ik hoefde dus nooit echt iets over mezelf te vertellen dat ik niet wilde. Ik hoorde overal bij. Maar dus ook nergens bij. Het door iedereen aardig gevonden worden syndroom heb ik nog lang gehad toen ik al werkte. Als iemand dan wat zei over mij dat ik niet leuk vond, hield ik mij in. Tot de spreekwoordelijke laatste druppel en dan kwam al mijn frustratie er in een keer uit. Tot verrassing van de ander natuurlijk want ik had nooit wat laten blijken. Gelukkig heb ik dat nu niet meer. Het zou mij als zangeres slapeloze nachten opleveren. Why don’t they like me!! Er wordt namelijk regelmatig niet meer gereageerd na het sturen van een offerte of je krijgt een afwijzing op je offerte. Vroeger ging ik dan na wat het zou kunnen zijn (uiterlijk, kleding, haar, prijs etc) Natuurlijk baal ik daar dan nog steeds van, ik wil alle opdrachten/aanvragen binnen halen. Maar ik probeer het niet meer persoonlijk te nemen. Ik was gewoon niet wat ze zoeken.

Gevoel

Je voelt wat je voelt. En dan kan iemand anders wel zeggen dat je dat niet ‘mag’ voelen omdat (vul hier iets irrelevant in) dat verandert je gevoel niet. En sorry zeggen haalt het gevoel ook niet weg. Als je een glas op de grond kapot gooit en sorry zegt is het glas nog steeds kapot. Maar iemand kan door sorry te zeggen en begrip voor je gevoelens te tonen wel wat van het eerste gevoel wegnemen. Ik ben soms onzeker over mijn carrière en of ik wel de juiste stappen zet. Dat wil ik dan gewoon kunnen uiten zonder dat iemand anders zegt dat ik me zo niet hoef te voelen. Rationeel weet ik dat het niet hoeft, maar dat is nou eenmaal wat ik voel. Op 18 oktober heb ik een Level Up inspiratiedag gehad en daar hoorde ik dat ik zelfverzekerd over kom. Mijn uiterlijk matcht dus niet altijd met mijn innerlijk. Maar ik ‘ontvang’ wat mijn zegt en doe er ook wat mee. Ik merk dan eigenlijk ook dat ik er zelfverzekerder van word.

Lef

In 1985 begon de Soundmixshow van Henny Huisman. Ik was toen 14 en hield toen al regelmatig concerten….in mijn slaapkamer voor mijn postervrienden. Maar ik was veel te verlegen om mij aan te melden voor de soundmixshow. Als die mensen die dan naar je kijken. En stel dat ik slecht was. En ik had ook niet de juiste kleding en uiterlijk en..en… Glenda Peters was de eerste winnares, Gerard Joling werd 3e. Later zouden Marco Borsato, Edsilia Rombley en Glennis Grace ook het programma winnen. Allemaal mensen waar je nu nog wat van hoort. Soms baal ik er wel van dat ik toen niet het lef had om mee te doen. Waar had ik dan nu gestaan in mijn carrière. Was ik ook populair geweest of had niemand meer wat van mij gehoord. Was ik nu misschien ook een Lady of Soul geweest? Zo knap dat die dames en heren dat wel aandurfden. En ook zo knap als ik nu die kids zie die meer durven en doen. Ik was er toen echt niet klaar voor. Geen idee waar mijn carrière nog heen gaat. Ik ben heel tevreden met wat ik tot nu toe al bereikt heb zonder kruiwagens en boekingskantoren. Op 18 februari 2017 ga ik eindelijk die slaapkamer uit komen met een eigen concert in het theater hier in Goes. En…op 30 november mag ik dat gevoel van in een theater staan al proeven. Ik mag dan met lady of soul Berget Lewis optreden tijdens haar concert in het theater de Maagd in Bergen op Zoom. Ik ben er klaar voor.