Zangeres Patricia Foort
Nostalgie voor jong en ouder

Van mij wordt meer verwacht. Dat gevoel heb ik altijd gehad. Eigenlijk al sinds ik klein was. Maar waar komt dat gevoel vandaan? Zover ik mij kan herinneren heb ik nooit van mijn ouders gehoord dat ik harder mijn best moet doen omdat ze dat van mij verwachten. Wel dat ik harder mijn best moet doen dan vrienden en leeftijdgenoten hier in Nederland, maar dat had een andere reden. Waarom heb ik het mijzelf dat aangeleerd dat er meer van mij verwacht wordt? Ik merk het regelmatig aan mijzelf bij optredens. Ik sta lekker te zingen voor mijn gevoel en ik zie dan mensen naar mij kijken en met elkaar praten. Vinden ze het niet goed? Denk ik dan direct. Hadden ze er meer van verwacht? Ben ik dan te duur voor wat ik breng? Geen goede gedachtes als je staat op te treden en ik probeer ze ook snel weer uit te schakelen en mij weer op de muziek te concentreren. Het rare is dat ik het juist niet heb als ik kantoorwerk doe. Ik weet dat ik daar heel goed in ben. Ook uit ervaring weet ik dat…als je voor 6 maanden of zo aangenomen wordt maar uiteindelijk een jaar of langer mag blijven weet je dat je het goed doet. Maar zoals ik al zei dat weet ik ook gewoon, ook als ik niet langer kan blijven. Die zelfvertrouwen heb ik. Waarom heb ik dat dan niet in de muziek. Ik ben goed, anders kon ik dit niet al bijna 8 jaar professioneel doen. Waarom heb ik dan niet hetzelfde zelfvertrouwen als tijdens kantoorwerk. Eigenlijk is het helemaal niet dat anderen meer van mij verwachten, nee ik verwacht meer van mezelf. En het is al een grote stap dat ik mij dat, op deze zondag precies een jaar na mijn eerste eigen concert, besef en daar wat mee kan doen.

Over 2 weken, om precies te zijn 30 juli, hoop ik mijn 46e verjaardag te vieren en mijn bedrijf bestaat dan 7 jaar. Wat een levensjaar is dit geweest zeg. Zingen bij de Toppers in Ahoy, voorbereidingen voor mijn concert, mijn 1e eigen concert (voor 422 betalende gasten!!), optreden in Amerika, optreden op Mallorca, masterclass bij Berget Lewis en gastoptreden in haar theatershow en heel veel leuke optredens in Nederland, Duitsland en België. Het is een levensjaar geweest met heel veel hoogtepunten en veel leermomenten. Mijn zelfvertrouwen is gegroeid, mijn vertrouwen in een goede muzikale toekomst is gegroeid, kortom ik ben gegroeid. Wat mijn 47e levensjaar en 8e bedrijfsjaar gaat brengen..geen idee, maar ik heb er believe in en ik ben super gemotiveerd om te zien waar mijn pad mij gaat brengen. Nu weer verder genieten van het lekkere weer in mijn tuin. Want de toekomst en het verleden zijn mooi, maar het nu is nog belangrijker.

Het is lastig om zelfvertrouwen te hebben in deze maatschappij. ‘Ze’ vinden je al gauw arrogant, waardoor je echt stevig op je benen moet staan om niet te wankelen qua zelfvertrouwen. En toch is dat volgens mij de eigenschap die je nodig hebt voor jouw geluk. Zonder zelfvertrouwen solliciteer je waarschijnlijk niet op die baan, want ze vinden je toch niet goed genoeg ervoor of ga je niet alleen op vakantie nadat je relatie is stuk gegaan, want ze vinden je dan misschien zielig. Of wat dan ook waarbij je denkt: Wat als die dit denkt, dat vindt, jou ziet etc. Waarom zijn we daar zoveel mee bezig? Is jouw geluk niet het allerbelangrijkste? Wat verandert er als je naar die anderen luistert? Ben je dan gelukkiger? Zou je wel gelukkiger kunnen worden als je die kans om te solliciteren grijpt? Of als je wel op vakantie gaat?
Ik was heel bang vorig jaar toen ik de crowdfunding voor mijn concert wilde gaan starten: Wat als niemand wat zou doneren, wat als men zou denken wie denkt zij wel wie ze is om als onbekend zangeresje een concert te gaan geven etc. Daarom heb ik mijn concert ook Believe genoemd. Ik heb in 2010 met moed en zelfvertrouwen mijzelf ingeschreven bij de KvK als zangeres. Dat zelfvertrouwen was wat weggezakt vorig jaar en had ik weer nodig voor de crowdfunding. En ik had het natuurlijk nodig om op 18 februari mijn concert te kunnen houden. Qua voorbereiding en op de dag zelf. Dat zelfvertrouwen zwakt af en toe weer wat weg. Ik ben mens, en sommige dingen raken je natuurlijk. Maar gelukkig niet zo hard meer als een paar jaar geleden. Ik heb geleerd dat ik mij niet kan laten leiden door mijn eigen angst. Daardoor heb ik zoveel leuke dingen misgelopen in het verleden. Natuurlijk heb ik ook minder leuke dingen daardoor ontlopen, maar dat waren misschien dan wel weer goede leermomenten geweest. En ik moet mij zeker niet laten leiden door de angst van anderen die dat dan weer op mij gaan portretteren. En misschien verwarren mensen mijn zelfvertrouwen voor arrogantie of domheid. Daar kan ik niks aan veranderen. Ik kan alleen verandering brengen in mijn eigen geluk en daarvoor heb ik zelfvertrouwen nodig. Hmm doet mij ineens denken aan I have confidence in me van Julie Andrews in de film The Sound of Music. She got the job and the man🙂.