In mij komen drie werelden samen. In mij vindt een driecontentenpunt plaats. Europa, Zuid-Amerika en Afrika zijn in mij met elkaar verweven en sluiten op elkaar aan. In mijn DNA zijn enkel Afrika en een mini stukje Europa vindbaar. Maar mijn roots liggen ook in Zuid-Amerika. Geboren in Nederland uit ouders die in Suriname geboren zijn. Net zoals hun ouders, grootouders, overgrootouders, over-over grootouders. En daarvoor? Dat is uitgewist. Hele familielijnen die nooit traceerbaar meer zullen zijn. Hele familielijnen die als mens zo onbelangrijk waren dat ze uitgewist zijn. Zijn ze geboren in Suriname, toenmalig Nieuw-Amsterdam of een ander destijds gekoloniseerd land? Of zijn ze ontvoerd en als goederen naar een ander continent verzweept? Hebben ze mijn andere familie achter moeten laten of verloren in de zee?
Ik zal het helaas nooit weten. En toch leven zij in mij voort. Zonder hun kracht, mentaliteit, uithoudingsvermogen, was ik er nu niet en kon ik mijzelf niet in de spiegel aankijken.
Ik kijk regelmatig naar foto’s van onze plantage in Suriname waar mijn vader geboren is en waar een aantal van mijn voorouders begraven liggen.
En ik kijk naar een foto van een houten huis in Suriname dat lijkt op het huis van mijn overgrootmoeder en waar mijn moeder is opgegroeid.
Dan kan ik niet anders dan dankbaar zijn voor hetgeen ik dankzij hun toewijding heb bereikt. Waar ik nu woon, wie ik nu liefheb, wat ik “bezit”, wat ik kan en mag doen, mijn rechten… Zonder hen en degenen die hen voorgingen was dat mij niet gelukt.
Er wordt in Nederland, door mensen die vinden dat wij niet uit Nederland komen, tegen mensen zoals ik gezegd dat we eeuwig dankbaar moeten zijn dat we in het westen mogen wonen. Die dankbaarheid heb ik, maar dus niet om die reden en niet aan hen.
Die driecontinentenpunt in mij heeft wel lang (tot dit jaar) voor veel verwarring gezorgd in mij, want ik hoor op alle drie thuis en tegelijk voor mijn gevoel nergens echt. De gewoontes en cultuur van Zwarte Surinamers zijn niet geheel de mijne. Mijn dna komt uit verschillende Afrikaanse landen dus welke roots, cultuur, gewoonte zijn dan echt de mijne? En hier in Nederland pas ik ook niet in de box.
Het was vorige week Keti Koti. Dat betekent dat de ketenen van slavernij zijn gebroken op 1 juli 1863. Bob Marley zingt: “Emancipate yourself from mental slavery, non but ourselves can free our minds.”
Hij heeft dat van Marcus Garvey.
Ik denk dat ik dit nu pas echt begrijp. Ik kan mijzelf blijven ketenen aan dat ik nergens echt thuis hoor of ik kan beseffen dat ik thuis ben in mijzelf. Wie ik ben is dankzij alle continenten in mij. Ik heb van alle drie mooie gewoontes, culturen en mijn uiterlijk.
En ook de muziek van alle drie continenten vind ik heerlijk. Okay, ik ben niet van de Schlagers of Nederlandstalige polonaise muziek. Of van het “kijk eens hoe gezellig wij het hebben met de muziek waar iedereen altijd op doet alsof het zo gezellig is” muziek. Maar dan kan mijn introverte nature zijn. Ik ben ook niet van r&b uit de jaren 90. Ja sommige grote hits vind ik ook lekker, maar de “hype” van toen heb ik nooit gevolgd. Ik luisterde in mijn tienerjaren en twintiger jaren ook naar jazz van Ella Fitzgerald en Nancy Wilson. En country van Garth Brooks. En muziek van Kenny G en Andrea Bocelli. En naar filmmuziek. En naar gospel van Sound of Blackness. Nu luister ik ook nog naar die muziek, maar ook Afrikaanse liedjes en gospels. Ook daarin mix ik.
Ik zal dus nooit op enkel 1 continent of 1 box passen qua wie ik ben en zodra ik die ketting door knip, zal ik thuis zijn.