Zangeres Patricia Foort
Nostalgie voor jong en ouder

Oh is je hond overleden? Sorry, maar in Afrika sterven kinderen door armoede. We zijn zo’n maatschappij aan het worden dat er altijd ‘iets ergers’ is waar je verdrietig om moet zijn of je druk om moet maken. Wat jij voelt of ervaart is dan dus niet van belang meer. De ellende troefkaart zoals ik onlangs op internet las in een blog. We leggen het ook onszelf op. Alsof we bang zijn om blij met iets te zijn. Yeah ik heb een optreden erbij. Maar mijn laptop doet raar, dus waarom zou ik blij zijn met die ene optreden erbij. Of yeah 4 boekingen erbij, maar ja vorige week had ik er geen, dus volgende week zal ik er ook wel geen hebben. Mezelf een compliment geven of trots zijn met wat ik al voor elkaar heb is dan ook een doel van mij geworden. En als ik jaloers ben omdat een andere zangeres/zanger meer optredens heeft of leuke optredens heeft in het buitenland, accepteer ik dat ook van mezelf. Ik probeer nu steeds stil te staan bij wat ik voel en van momenten, als nieuwe aanvragen binnen krijgen, te genieten.

Zelfbescherming

Vroeger werd ik door vriendinnen gevraagd om mee te gaan stappen. Ik was een jaar of 16 denk ik? Maar ik ging dan niet, omdat ik geen merkkleding had zoals zij. En ik was bang dat ik dan uitgelachen zou worden. Ik vond het heerlijk om te dansen (nu nog steeds) maar zei dan dus maar dat ik geen zin had om uit te gaan of om te gaan dansen. Ik deed dus een aanname uit angst en zelfbescherming en heb mijzelf daardoor veel plezier ontnomen. Ik heb er jaren later veel spijt van gehad dat ik mij zo door angst heb laten leiden. Maar ik heb er wel van geleerd. Nou ja, aannames doe ik nog steeds. Op Facebook zie je in eerste instantie alleen dat iemand gereageerd heeft op hetgeen je geplaatst hebt. Bij sommige mensen ga ik dan direct in de waakstand, die zullen wel iets “slechts”of “negatiefs” geplaatst hebben. En dan ga ik het lezen en dat is het heel erg positief. Het is mens eigen. En als ik dan zo’n reactie lees, is het wel een hele leuke verrassing voor mij.

Angsten

Omdat ik mens ben, heb ik natuurlijk ook angsten. Anders was ik een robot geweest. Maar ik heb sommige angsten wel overwonnen of opzij gezet. Anders was ik nooit uit de kast gekomen, geen zangeres geweest, had ik de crowdfunding voor mijn concert niet gehouden en was ik niet begonnen met het schrijven van blogs(daar zit toch niemand op te wachten, straks lachen ze me uit etc etc) Angst is ook nodig om te weten/voelen wanneer je lef toont denk ik. Ik heb in 2009 een Loesje kaart gehad van een ex-collega van de Rabobank in Middelburg. Daarop stond Leven is het meervoud van Lef. Die kaart hangt nog steeds in onze keuken.

Mijn vrouw gaat regelmatig mee tijdens optredens. Vooral als het korte optredens of optredens op locaties zijn waarbij we een stuk moeten rijden. Soms maken we er dan weekendjes weg van. Een paar jaar geleden had ik een optreden in Rijssen. Dus hebben we het gecombineerd met een bezoek bij mijn schoonzus in Kampen. 2 jaar geleden mocht ik naar Texel voor een optreden. Ik heb toen nog een optreden kunnen regelen in het hotel waar we verbleven, de Smulpot. En we hebben er een heerlijk weekendje van gemaakt. In 2013 is ze natuurlijk ook mee gegaan toen ik voor optredens naar Lesbos mocht. In januari volgend jaar gaan we naar Hannover voor een optreden. Hopelijk volgen er de komende jaren nog meer van dit soort uitstapjes. Naar Amerika, Spanje, Frankrijk, Italië etc?  🙂 Ik heb ooit gelezen dat je je wensen in het universum los moet laten willen ze uitkomen. Dus bij deze.

Waarom?

Dat is de vraag die ik mijzelf uit onzekerheid stelde als ik weer eens een aanvraag kreeg voor een optreden in Overijssel of Utrecht of verder weg. Waarom kiezen ze voor mij terwijl ik zover weg woon. Er zijn toch ook goede artiesten in de buurt? Ben ik te ‘goedkoop’? Hoe hebben ze mij überhaupt gevonden! Dus geen Yeah, een leuke aanvraag, maar onzekerheid of ik wel goed genoeg was om helemaal uit Goes daarheen te rijden. Diezelfde onzekerheid zorgde ervoor dat ik in mijn beginjaren niet op mijn site of elders vermelde dat ik als zangeres van het conservatorium afgestudeerd was. Want dan moest ik toch wel heel erg goed zijn en kon ik die verwachtingen dan wel waarmaken. Gelukkig ben ik niet meer zo onzeker. Komt natuurlijk ook door de ervaring die ik nu heb en de reacties die ik van klanten en hun gasten krijg.

Stilstaan

Natuurlijk heb ik wel eens het gevoel dat ik stil sta in de voortgang van mijn bedrijf. Maar dat is niet het stilstaan wat ik nu bedoel. Op het conservatorium werd mij gevraagd om meer stil te staan op het podium. Daardoor hield ik meer controle over mijn stem. Dat klopte toen en dankzij mijn opleiding en techniek, heb ik controle over mijn stem gekregen. Maar ik kan niet stilstaan tijdens een optreden. Het gaat automatisch zonder na te denken. Dat is wat muziek met mij doet. En omdat ik mij er zo aan overgeef, komt het ook bij het publiek over. En bij muzikanten waar ik mee speel blijkbaar. Op 20 augustus heb ik vrijwillig voor een goede doel mee gedaan met een jamsessie in Dordrecht. 2 muzikanten kende ik van Facebook, de anderen helemaal niet. Niks gerepeteerd, gewoon lied uitkiezen op podium en gaan. Het waren allemaal ervaren muzikanten en dat was te merken. Van hun hoorde ik dat ik hen energie gaf door mijn performance. Nou, dat vond ik echt een super compliment.