Zangeres Patricia Foort
Nostalgie voor jong en ouder

Oh is je hond overleden? Sorry, maar in Afrika sterven kinderen door armoede. We zijn zo’n maatschappij aan het worden dat er altijd ‘iets ergers’ is waar je verdrietig om moet zijn of je druk om moet maken. Wat jij voelt of ervaart is dan dus niet van belang meer. De ellende troefkaart zoals ik onlangs op internet las in een blog. We leggen het ook onszelf op. Alsof we bang zijn om blij met iets te zijn. Yeah ik heb een optreden erbij. Maar mijn laptop doet raar, dus waarom zou ik blij zijn met die ene optreden erbij. Of yeah 4 boekingen erbij, maar ja vorige week had ik er geen, dus volgende week zal ik er ook wel geen hebben. Mezelf een compliment geven of trots zijn met wat ik al voor elkaar heb is dan ook een doel van mij geworden. En als ik jaloers ben omdat een andere zangeres/zanger meer optredens heeft of leuke optredens heeft in het buitenland, accepteer ik dat ook van mezelf. Ik probeer nu steeds stil te staan bij wat ik voel en van momenten, als nieuwe aanvragen binnen krijgen, te genieten.

Zelfbescherming

Vroeger werd ik door vriendinnen gevraagd om mee te gaan stappen. Ik was een jaar of 16 denk ik? Maar ik ging dan niet, omdat ik geen merkkleding had zoals zij. En ik was bang dat ik dan uitgelachen zou worden. Ik vond het heerlijk om te dansen (nu nog steeds) maar zei dan dus maar dat ik geen zin had om uit te gaan of om te gaan dansen. Ik deed dus een aanname uit angst en zelfbescherming en heb mijzelf daardoor veel plezier ontnomen. Ik heb er jaren later veel spijt van gehad dat ik mij zo door angst heb laten leiden. Maar ik heb er wel van geleerd. Nou ja, aannames doe ik nog steeds. Op Facebook zie je in eerste instantie alleen dat iemand gereageerd heeft op hetgeen je geplaatst hebt. Bij sommige mensen ga ik dan direct in de waakstand, die zullen wel iets “slechts”of “negatiefs” geplaatst hebben. En dan ga ik het lezen en dat is het heel erg positief. Het is mens eigen. En als ik dan zo’n reactie lees, is het wel een hele leuke verrassing voor mij.

Angsten

Omdat ik mens ben, heb ik natuurlijk ook angsten. Anders was ik een robot geweest. Maar ik heb sommige angsten wel overwonnen of opzij gezet. Anders was ik nooit uit de kast gekomen, geen zangeres geweest, had ik de crowdfunding voor mijn concert niet gehouden en was ik niet begonnen met het schrijven van blogs(daar zit toch niemand op te wachten, straks lachen ze me uit etc etc) Angst is ook nodig om te weten/voelen wanneer je lef toont denk ik. Ik heb in 2009 een Loesje kaart gehad van een ex-collega van de Rabobank in Middelburg. Daarop stond Leven is het meervoud van Lef. Die kaart hangt nog steeds in onze keuken.

In verschillende advertenties van leveranciers zie ik wel eens het woord betaalbaar staan. Ik heb het in het verleden ook gebruikt. Maar wat is betaalbaar en vanuit wiens zichtpunt? Ik kan iets betaalbaar vinden, maar als degene die het moet kopen of huren het niet betaalbaar vind, klopt het woord niet..voor hun. Stel dat ik mijn cd verkoop voor 10 euro en ik zeg erbij als reclame uiting betaalbaar, maar mijn klant heeft maar 5 euro te besteden (of wil maar 5 euro besteden…) dan is mijn cd voor de klant niet betaalbaar. Andersom kan het zo zijn dat ik vind dat een dienst van mij betaalbaar is, maar een klant heeft een veel hoger bedrag in gedachten, en vertrouwt daarom mijn kwaliteit niet. Ik gebruik het woord dus niet meer. Maar ja…hoe moet ik dan wel laten zien dat men waar krijgt voor zijn geld of ‘geen cent teveel hoor’ betaalt. Ik probeer meer mijn kwaliteiten te tonen en te laten zien wie ik ben en wat ik breng. In de hoop dat het niet meer uit maakt wat ik kost. Dat men gaat inzien dat je mij hoe dan ook moet boeken 🙂.

 

Concurrenten

In het verleden ben ik veel meer bezig geweest met mijn concurrenten..ik vind dat een vreselijk woord, dus zeg concullega’s. Waar zijn hun mee bezig, wat voor apparatuur gebruiken zij, hoeveel is hun gage, hoeveel optredens hebben zij etc. Nu ga ik van mijn eigen kracht uit. Geeft mij een veel rustiger gevoel. ;-)Natuurlijk wil ik meer optredens dan zij of nog beter op betere/leukere locaties dan zij. Maar ik zie soms reclameteksten op tv dat concurrenten bij naam genoemd worden in de negatieve zin en dat het bedrijf dat de reclame maakt daarom dus beter zou zijn of het anders doet. Bij sommige leveranciers zie ik ook termen als ‘onze concurrenten kijken het bij ons af’. Ik word daar kriekelig van. Voor mij zijn dat juist redenen om niet met zo’n bedrijf in zee te gaan. Ja, ik heb veel concullega’s. Maar iedereen is uniek en heeft iets wat de ander niet heeft. Het komt dus neer op smaak, beschikbaarheid en waarde.

 

Gunnen

En men moet het je gunnen. Ik denk dat dat onderschat wordt. Ik zie het ook bij programma’s als The Voice of Hollands Got Talent. Als je dus wel door die voorselecties heen komt en op tv staat, begint het pas. Het is natuurlijk appels met peren vergelijken dan. De een zingt een voor een bepaalde kijker schitterend nummer, de ander juist niet. Als een lied een kijker al niet raakt wordt het lastig voor de gemiddelde kijker om te horen of diegene het lied goed zingt. Maar als je het voor mekaar kan krijgen dat het bijna niet meer uitmaakt wat en hoe je iets zingt omdat men het je gunt, dan kun je heel ver komen in het programma. Daarna is natuurlijk weer een ander verhaal, want dan moet men voor je gaan betalen. En dan moet je het ook waard zijn. Maar een klant moet het mij dus ook gunnen dat ik bij diegene mag komen optreden of meerdere optredens mag komen verzorgen. En als ik dan ook nog goed werk aflever, heb ik een vaste klant die mij ook ‘verkoopt’ bij andere potentiële klanten. En dat is toch de beste reclame die ik kan krijgen.

 

Geen cent teveel hoor

Geen cent teveel hoor