Zangeres Patricia Foort
Nostalgie voor jong en ouder

Er doet een Nederlandse, in Nederland bekende, zangeres mee aan America’s Got Talent. En ze is weer een ronde verder waar we best trots op zijn. Maar ik lees op socialmedia ook berichten als waarom gaat ze daar mee doen, ze is hier toch al bekend? Is Nederland niet goed genoeg voor haar? Andere Nederlandse sterren verdienen hier toch ook genoeg geld, waarom wil zij meer? Ik las zelf ergens dat iemand zei dat sterren als Alicia Keys toch ook niet hier mee komen doen aan talentenjachten. Zoals we hier vaak zeggen: Doe maar gewoon dan doe je goed genoeg. Waarom? Waarom kunnen we niet kijken hoe ‘ongewoon’ het kan worden? Waarom kan ongewoon niet het nieuwe ‘gewoon’ worden? Als men promotie kan maken binnen een bedrijf waar men werkt zegt men ook geen nee tegen die kans op meer geld en meer uitdaging. Dit is een soort promotie die zij kan maken. (Meer) bekendheid internationaal waardoor er meer grotere optredens in binnen- en buitenland komen. In Nederland zegt men ook wel eens iets of iemand is on-Nederlands goed. Alsof iets of iemand die uit Nederland komt niet zo goed kan zijn. We zijn gewoon goed in Nederland. Ik hoop dat we het toe gaan juichen als mensen de top willen bereiken in hun carrière. En dan niet alleen in de sport maar ook in ieder ander vakgebied dus ook de muziek. 

Op school, in mijn geval de MAVO en MEAO, had je groepjes. Je had de zogenaamde populaire groep met ‘mooie’ meiden die de meest recente mode droegen, goed gekapt waren en verkering hadden met de knappe stoere gozers van dezelfde groep. Deze knappe stoere gozers hadden ook de meest recente mode aan. Deze groep was niet heel hoogstaand qua leren, maar wel bekend bij iedereen. Dan had je de zogenaamde middenmoot groep. Geen recente mode, maar gewoon. Niet hoogstaand qua leren, maar gewoon. Je had hiervan eigenlijk een jongens groep en een meiden groep die zich soms mengde, maar meestal apart dingen deed. En de laatste groep was de groep die goed kon leren maar niks gaf om kleding. Ik hoorde overal bij. In een pauze kon ik bij alle groepen staan en werd ik ook bij alle groepen opgenomen. Ik kon met alle verhalen meepraten en alles observeren. En ja er werd natuurlijk ook over de andere groepen gekletst, maar men vertrouwde mij. Ik vertelde ook niks door. Ik wilde namelijk door iedereen aardig gevonden worden, dat was mijn doel. En zo zat ik in mijn comfortzone, want zodra het ergens over ging wat mij ongemakkelijk maakte glipte ik zo naar een andere groep. Ik hoefde dus nooit echt iets over mezelf te vertellen dat ik niet wilde. Ik hoorde overal bij. Maar dus ook nergens bij. Het door iedereen aardig gevonden worden syndroom heb ik nog lang gehad toen ik al werkte. Als iemand dan wat zei over mij dat ik niet leuk vond, hield ik mij in. Tot de spreekwoordelijke laatste druppel en dan kwam al mijn frustratie er in een keer uit. Tot verrassing van de ander natuurlijk want ik had nooit wat laten blijken. Gelukkig heb ik dat nu niet meer. Het zou mij als zangeres slapeloze nachten opleveren. Why don’t they like me!! Er wordt namelijk regelmatig niet meer gereageerd na het sturen van een offerte of je krijgt een afwijzing op je offerte. Vroeger ging ik dan na wat het zou kunnen zijn (uiterlijk, kleding, haar, prijs etc) Natuurlijk baal ik daar dan nog steeds van, ik wil alle opdrachten/aanvragen binnen halen. Maar ik probeer het niet meer persoonlijk te nemen. Ik was gewoon niet wat ze zoeken.

Gevoel

Je voelt wat je voelt. En dan kan iemand anders wel zeggen dat je dat niet ‘mag’ voelen omdat (vul hier iets irrelevant in) dat verandert je gevoel niet. En sorry zeggen haalt het gevoel ook niet weg. Als je een glas op de grond kapot gooit en sorry zegt is het glas nog steeds kapot. Maar iemand kan door sorry te zeggen en begrip voor je gevoelens te tonen wel wat van het eerste gevoel wegnemen. Ik ben soms onzeker over mijn carrière en of ik wel de juiste stappen zet. Dat wil ik dan gewoon kunnen uiten zonder dat iemand anders zegt dat ik me zo niet hoef te voelen. Rationeel weet ik dat het niet hoeft, maar dat is nou eenmaal wat ik voel. Op 18 oktober heb ik een Level Up inspiratiedag gehad en daar hoorde ik dat ik zelfverzekerd over kom. Mijn uiterlijk matcht dus niet altijd met mijn innerlijk. Maar ik ‘ontvang’ wat mijn zegt en doe er ook wat mee. Ik merk dan eigenlijk ook dat ik er zelfverzekerder van word.

Lef

In 1985 begon de Soundmixshow van Henny Huisman. Ik was toen 14 en hield toen al regelmatig concerten….in mijn slaapkamer voor mijn postervrienden. Maar ik was veel te verlegen om mij aan te melden voor de soundmixshow. Als die mensen die dan naar je kijken. En stel dat ik slecht was. En ik had ook niet de juiste kleding en uiterlijk en..en… Glenda Peters was de eerste winnares, Gerard Joling werd 3e. Later zouden Marco Borsato, Edsilia Rombley en Glennis Grace ook het programma winnen. Allemaal mensen waar je nu nog wat van hoort. Soms baal ik er wel van dat ik toen niet het lef had om mee te doen. Waar had ik dan nu gestaan in mijn carrière. Was ik ook populair geweest of had niemand meer wat van mij gehoord. Was ik nu misschien ook een Lady of Soul geweest? Zo knap dat die dames en heren dat wel aandurfden. En ook zo knap als ik nu die kids zie die meer durven en doen. Ik was er toen echt niet klaar voor. Geen idee waar mijn carrière nog heen gaat. Ik ben heel tevreden met wat ik tot nu toe al bereikt heb zonder kruiwagens en boekingskantoren. Op 18 februari 2017 ga ik eindelijk die slaapkamer uit komen met een eigen concert in het theater hier in Goes. En…op 30 november mag ik dat gevoel van in een theater staan al proeven. Ik mag dan met lady of soul Berget Lewis optreden tijdens haar concert in het theater de Maagd in Bergen op Zoom. Ik ben er klaar voor.

Waarom maken we overal een wedstrijd van? Of gaan we direct vergelijken. En dan heb ik het niet over tv programma’s maar over het dagelijkse leven. Op socialmedia zie ik het regelmatig voorbij komen. Dirkje zingt fantastisch en dan krijg je daaronder als reacties, daar kan Jantje of Klaasje nog veel van leren. Dit terwijl Jantje en Klaasje ook goed zingen, maar een andere stijl hebben of andere genre. Waarom kunnen we niet iedereen in zijn waarde laten? Zoals ik al eerder in een blog zei, mijn smaak hoeft niet de jouwe te zijn, maar ik probeer (lukt niet altijd, ik ben ook mens en ik kan ook jaloers worden) wel altijd de goede dingen te zien in iemand anders zijn kunnen. Misschien dat jury sporten en talentenjachten daarom zo lastig zijn om te beoordelen. Hoe kan je als menselijke jury je smaak uitzetten? Of je gevoel als er weer een ‘zielig’ verhaal voorbij komt?

The best…wat?

Ik werk ook in de trouwbranche als zangeres. Ik zing tijdens huwelijksceremonies en huwelijksrecepties. En ik treed, voornamelijk met een DJ, op tijdens huwelijksfeesten. Nu is er in de trouwbranche een mogelijkheid dat ik kan laten testen of ik ook echt wel goed ben in wat ik doe. Een jury buigt zich, tegen betaling, dan over mijn website, algemene voorwaarden, recente offerte en factuur. Als je daar genoeg punten voor hebt, buigt een ‘onafhankelijke’ jury zich over mijn bedrijf. Dus ik betaal ervoor om te horen of ik goed genoeg ben. En wat is onafhankelijk. Ik zing voornamelijk soul-muziek. Dat is nou net niet of wel de smaak van de jury, krijg ik daarom geen of juist wel een nominatie? Het is wat mij betreft appels met peren vergelijken en ook nog eens Elstar appels met Jonagold appels. Niet (te) doen dus. Behalve als je denkt dat het je als bedrijf de klanten/betaalde opdrachten brengt die je wilt hebben. Maar dan nog zou ik er wat op tegen hebben dat ik ervoor moet betalen.

Verschil

Behalve een verschil in het soort leverancier, is er ook altijd een verschil in werken. En in hoe je kan werken. Als je financieel er niet van afhankelijk bent, kun je soms andere keuzes maken dan anderen die er wel financieel afhankelijk van zijn. Op meer plaatsen reclame maken. Of juist niet omdat je de opdrachten toch niet nodig hebt. Datzelfde geldt als het grotere bedrijven betreft, bijvoorbeeld een boekingskantoor of groot drive-in show bedrijf. Als je met meerdere dj’s werkt kun je op meer plaatsen tegelijk staan, dus meer reclame maken. En je naamsbekendheid is groter, dus wordt je sneller genoemd. Daar heb je als bedrijf natuurlijk ook hard voor gewerkt, en is ook verdiend. Ik merk echter aan mijzelf dat ik eerder een klein bedrijf als tip zal geven naar een geïnteresseerde dan een groot bedrijf. Dit omdat die alle (gratis) aandacht zeker kunnen gebruiken. En ik verwacht daar ook niks voor terug. Wat mijn inziens ook goed is, het gaat al veel om smaak. Als je als leverancier van een ander ook nog kortingen of tarieven gaat vragen voor een doorverwijzing, is die leverancier dan echt de juiste persoon voor deze klant of verdien jij daar het meeste aan. Mijn motto is ‘We zijn op deze wereld om elkaar te helpen, niet waar?’