Zangeres Patricia Foort
Nostalgie voor jong en ouder

Vandaag had ik eigenlijk een optreden gehad, maar deze is door omstandigheden van de opdrachtgever afgezegd. Althans verzet naar een andere datum, want ik werk (bijna) altijd met een overeenkomst. Er zouden anders weinig mensen aanwezig zijn. Nou zie ik natuurlijk graag veel mensen genieten van mijn zang en de liedjes die ik zing….ik droom nog steeds van solo zingen in een vol Ahoy en tijdens een Oscaruitreiking. #dreambig Maar mensen maken zich daar drukker over dan ik. Voor mij maakt het namelijk helemaal niet uit hoeveel mensen er voor mij staan of zitten. Ik heb regelmatig tijdens huiskamerfeestjes voor een stuk of 10 mensen gezongen. Het waren super leuke feestjes. De mensen gingen net zo lekker los als tijdens een feest met meer publiek. Ik geniet sowieso van het optreden en zingen hoeveel mensen er ook voor mij staan of zitten. Dus opdrachtgevers maak je om mij geen zorgen als de opkomst van jullie gelegenheid wat tegen valt. Ik zal er ook dan een super mooie middag of avond voor de aanwezigen van maken. 

Ik ben arrogant. Althans dat denken mensen wellicht van mij. Maar ik weet wanneer ik iets goed kan (en ook of ik iets niet goed kan) Ik weet dat ik goed kan zingen en dat ik plezier en energie uitstraal als ik zing/optreed. Als ik dat zelf niet vind, kan ik mijzelf ook niet verkopen als zangeres. Ik heb geloof in mijzelf, in mijn kunnen en wat ik voor mensen kan betekenen die een optreden van mij boeken. Ik vind in jezelf geloven heel wat anders dan arrogant zijn. Als creatieve ondernemer moet je ook wel stevig op je benen staan, want je moet jezelf en het product dat je creëert verkopen. Ik denk zelfs dat jezelf goed kunnen verkopen als creatieveling soms nog belangrijker is dan het product of de dienst die je aanbiedt. Natuurlijk zijn er ook mensen die, in mijn geval, mij boeken omdat ze mijn stem mooi vinden. Maar ik ben niet de enige zangeres in Nederland die zingt. En er zijn er velen die dezelfde liedjes zingen als ik. Natuurlijk zijn we allemaal uniek in hoe we de liedjes zingen, maar dat moet ik dus zien te verkopen. Waarom moet men voor mij kiezen? Waarom ben ik ‘beter’? En waarom vraag ik deze prijs voor mijn dienst? “Nee, je bent te duur. Nee, je bent niet wat we zoeken. Nee, we hebben voor iemand anders gekozen. Nee, jouw stem is niet wat we zoeken. Nee, jouw uiterlijk is niet wat we zoeken. Kun je het ook gratis komen doen?” Zie jezelf met dit soort afwijzingen maar te blijven verkopen zonder sterk in je schoenen te staan en in jezelf te blijven geloven. 

Ik ben een boek aan het lezen. En alles in dat boek is tot nu toe perfect. Zo perfect dat ik al aardig wat bladzijden heb doorgebladerd omdat ik zeker wist dat er ergens wat mis moest gaan. Om er dan achter te komen dat er niks mis is gegaan en dat ik voor niks die bladzijden niet heb gelezen en voor niks niet vol in het verhaal ben gegaan. Bang dat het te perfect is, dat het nooit (lang) goed kan gaan. Die angst heb ik ook in mijn werk als zangeres. Dan komt er een leuke aanvraag binnen en dan merk ik dat ik al denk dat die dan wel niet door zal gaan omdat ik al een optreden heb, of op vakantie ben of om een andere reden. Zelfbescherming. Als ik zo al denk kan ik niet teleurgesteld raken. Of in het geval van het boek dan zal ik niet schrikken. Maar daardoor mis ik juist de leuke dingen. Want die bladzijden kan ik nu nog wel gaan lezen, maar er zit niks onverwachts meer in. En doordat ik zo aan het doemdenken ben over de leuke aanvraag, vergeet ik te genieten van het feit dat ik een aanvraag kreeg. Is ook wel iets mens eigen, iets negatiefs zien. Op socialmedia zie ik het namelijk ook regelmatig. Plaatst iemand een leuk filmpje of foto en dan kan men niet alleen reageren met leuk of zoiets. Nee, er komt vaak ook nog een komma maar achteraan (of ik denk dat te lezen😉) Ik word aanstaande maandag 47 jaar en dit levensjaar ga ik vaker ‘punten’ zetten. En verder lezen zonder bladzijden over te slaan. 

Het is lastig om zelfvertrouwen te hebben in deze maatschappij. ‘Ze’ vinden je al gauw arrogant, waardoor je echt stevig op je benen moet staan om niet te wankelen qua zelfvertrouwen. En toch is dat volgens mij de eigenschap die je nodig hebt voor jouw geluk. Zonder zelfvertrouwen solliciteer je waarschijnlijk niet op die baan, want ze vinden je toch niet goed genoeg ervoor of ga je niet alleen op vakantie nadat je relatie is stuk gegaan, want ze vinden je dan misschien zielig. Of wat dan ook waarbij je denkt: Wat als die dit denkt, dat vindt, jou ziet etc. Waarom zijn we daar zoveel mee bezig? Is jouw geluk niet het allerbelangrijkste? Wat verandert er als je naar die anderen luistert? Ben je dan gelukkiger? Zou je wel gelukkiger kunnen worden als je die kans om te solliciteren grijpt? Of als je wel op vakantie gaat?
Ik was heel bang vorig jaar toen ik de crowdfunding voor mijn concert wilde gaan starten: Wat als niemand wat zou doneren, wat als men zou denken wie denkt zij wel wie ze is om als onbekend zangeresje een concert te gaan geven etc. Daarom heb ik mijn concert ook Believe genoemd. Ik heb in 2010 met moed en zelfvertrouwen mijzelf ingeschreven bij de KvK als zangeres. Dat zelfvertrouwen was wat weggezakt vorig jaar en had ik weer nodig voor de crowdfunding. En ik had het natuurlijk nodig om op 18 februari mijn concert te kunnen houden. Qua voorbereiding en op de dag zelf. Dat zelfvertrouwen zwakt af en toe weer wat weg. Ik ben mens, en sommige dingen raken je natuurlijk. Maar gelukkig niet zo hard meer als een paar jaar geleden. Ik heb geleerd dat ik mij niet kan laten leiden door mijn eigen angst. Daardoor heb ik zoveel leuke dingen misgelopen in het verleden. Natuurlijk heb ik ook minder leuke dingen daardoor ontlopen, maar dat waren misschien dan wel weer goede leermomenten geweest. En ik moet mij zeker niet laten leiden door de angst van anderen die dat dan weer op mij gaan portretteren. En misschien verwarren mensen mijn zelfvertrouwen voor arrogantie of domheid. Daar kan ik niks aan veranderen. Ik kan alleen verandering brengen in mijn eigen geluk en daarvoor heb ik zelfvertrouwen nodig. Hmm doet mij ineens denken aan I have confidence in me van Julie Andrews in de film The Sound of Music. She got the job and the man🙂.

The film/documentaire 20 feet from stardom heb ik tig keer gezien. Het is inspirerend voor mij. Hoe goed je ook bent als zangeres en hoe groot je wens om professioneel zangeres te zijn ook is en hoe hard je ook werkt dat betekent niet direct dat je dat ook gaat worden. Ik heb regelmatig mijzelf de vraag gesteld waarom ik dit talent heb gekregen, zeker als ik een aanvraag weer niet kreeg of er een baan bij moest zoeken om rond te komen. Wat is de bedoeling? Ik ben ervan overtuigd dat iedereen een talent heeft gekregen en dat iedereen hier wat mee moet doen (professioneel of hobbymatig) Maar hoe weet ik dan dat ik het er professioneel wat mee moet doen? Waarom doe ik mijzelf dit aan? Er zijn namelijk ruim genoeg zangers/zangeressen die iets met muziek doen. En die daar ook geld voor vragen. Mensen die ook een groot talent hebben, maar er veel minder voor vragen. Mensen die betaalbaarder zijn. Waarom maak ik het mijzelf dan zo moeilijk? Omdat ik de andere kant geprobeerd heb. Hard werken en daar elke maand een goed salaris voor krijgen. Weten wat er elke maand in en uit gaat. Je dus in principe niet bang hoeft te zijn qua inkomsten, want elke maand heb je die onzekerheid niet qua inkomsten. En daarnaast verdiende ik een leuk zakcentje met zingen. Dat had ik zo kunnen laten. Maar toen maakte geld mij dus inderdaad niet gelukkig. Zingen is mijn passie/leven en het talent dat ik heb meegekregen. Ik ben goed in zingen. Ik kan er mensen mee entertainen, ontroeren en laten swingen. En als ik dat zie, ben ik gelukkig. Waarom zou ik dan geen geld verdienen aan iets dat mij en anderen gelukkig maakt?

Wat zou jij doen als geld, te weinig energie en tijd geen issue meer waren?

Op school, in mijn geval de MAVO en MEAO, had je groepjes. Je had de zogenaamde populaire groep met ‘mooie’ meiden die de meest recente mode droegen, goed gekapt waren en verkering hadden met de knappe stoere gozers van dezelfde groep. Deze knappe stoere gozers hadden ook de meest recente mode aan. Deze groep was niet heel hoogstaand qua leren, maar wel bekend bij iedereen. Dan had je de zogenaamde middenmoot groep. Geen recente mode, maar gewoon. Niet hoogstaand qua leren, maar gewoon. Je had hiervan eigenlijk een jongens groep en een meiden groep die zich soms mengde, maar meestal apart dingen deed. En de laatste groep was de groep die goed kon leren maar niks gaf om kleding. Ik hoorde overal bij. In een pauze kon ik bij alle groepen staan en werd ik ook bij alle groepen opgenomen. Ik kon met alle verhalen meepraten en alles observeren. En ja er werd natuurlijk ook over de andere groepen gekletst, maar men vertrouwde mij. Ik vertelde ook niks door. Ik wilde namelijk door iedereen aardig gevonden worden, dat was mijn doel. En zo zat ik in mijn comfortzone, want zodra het ergens over ging wat mij ongemakkelijk maakte glipte ik zo naar een andere groep. Ik hoefde dus nooit echt iets over mezelf te vertellen dat ik niet wilde. Ik hoorde overal bij. Maar dus ook nergens bij. Het door iedereen aardig gevonden worden syndroom heb ik nog lang gehad toen ik al werkte. Als iemand dan wat zei over mij dat ik niet leuk vond, hield ik mij in. Tot de spreekwoordelijke laatste druppel en dan kwam al mijn frustratie er in een keer uit. Tot verrassing van de ander natuurlijk want ik had nooit wat laten blijken. Gelukkig heb ik dat nu niet meer. Het zou mij als zangeres slapeloze nachten opleveren. Why don’t they like me!! Er wordt namelijk regelmatig niet meer gereageerd na het sturen van een offerte of je krijgt een afwijzing op je offerte. Vroeger ging ik dan na wat het zou kunnen zijn (uiterlijk, kleding, haar, prijs etc) Natuurlijk baal ik daar dan nog steeds van, ik wil alle opdrachten/aanvragen binnen halen. Maar ik probeer het niet meer persoonlijk te nemen. Ik was gewoon niet wat ze zoeken.

Gevoel

Je voelt wat je voelt. En dan kan iemand anders wel zeggen dat je dat niet ‘mag’ voelen omdat (vul hier iets irrelevant in) dat verandert je gevoel niet. En sorry zeggen haalt het gevoel ook niet weg. Als je een glas op de grond kapot gooit en sorry zegt is het glas nog steeds kapot. Maar iemand kan door sorry te zeggen en begrip voor je gevoelens te tonen wel wat van het eerste gevoel wegnemen. Ik ben soms onzeker over mijn carrière en of ik wel de juiste stappen zet. Dat wil ik dan gewoon kunnen uiten zonder dat iemand anders zegt dat ik me zo niet hoef te voelen. Rationeel weet ik dat het niet hoeft, maar dat is nou eenmaal wat ik voel. Op 18 oktober heb ik een Level Up inspiratiedag gehad en daar hoorde ik dat ik zelfverzekerd over kom. Mijn uiterlijk matcht dus niet altijd met mijn innerlijk. Maar ik ‘ontvang’ wat mijn zegt en doe er ook wat mee. Ik merk dan eigenlijk ook dat ik er zelfverzekerder van word.

Lef

In 1985 begon de Soundmixshow van Henny Huisman. Ik was toen 14 en hield toen al regelmatig concerten….in mijn slaapkamer voor mijn postervrienden. Maar ik was veel te verlegen om mij aan te melden voor de soundmixshow. Als die mensen die dan naar je kijken. En stel dat ik slecht was. En ik had ook niet de juiste kleding en uiterlijk en..en… Glenda Peters was de eerste winnares, Gerard Joling werd 3e. Later zouden Marco Borsato, Edsilia Rombley en Glennis Grace ook het programma winnen. Allemaal mensen waar je nu nog wat van hoort. Soms baal ik er wel van dat ik toen niet het lef had om mee te doen. Waar had ik dan nu gestaan in mijn carrière. Was ik ook populair geweest of had niemand meer wat van mij gehoord. Was ik nu misschien ook een Lady of Soul geweest? Zo knap dat die dames en heren dat wel aandurfden. En ook zo knap als ik nu die kids zie die meer durven en doen. Ik was er toen echt niet klaar voor. Geen idee waar mijn carrière nog heen gaat. Ik ben heel tevreden met wat ik tot nu toe al bereikt heb zonder kruiwagens en boekingskantoren. Op 18 februari 2017 ga ik eindelijk die slaapkamer uit komen met een eigen concert in het theater hier in Goes. En…op 30 november mag ik dat gevoel van in een theater staan al proeven. Ik mag dan met lady of soul Berget Lewis optreden tijdens haar concert in het theater de Maagd in Bergen op Zoom. Ik ben er klaar voor.

Oh is je hond overleden? Sorry, maar in Afrika sterven kinderen door armoede. We zijn zo’n maatschappij aan het worden dat er altijd ‘iets ergers’ is waar je verdrietig om moet zijn of je druk om moet maken. Wat jij voelt of ervaart is dan dus niet van belang meer. De ellende troefkaart zoals ik onlangs op internet las in een blog. We leggen het ook onszelf op. Alsof we bang zijn om blij met iets te zijn. Yeah ik heb een optreden erbij. Maar mijn laptop doet raar, dus waarom zou ik blij zijn met die ene optreden erbij. Of yeah 4 boekingen erbij, maar ja vorige week had ik er geen, dus volgende week zal ik er ook wel geen hebben. Mezelf een compliment geven of trots zijn met wat ik al voor elkaar heb is dan ook een doel van mij geworden. En als ik jaloers ben omdat een andere zangeres/zanger meer optredens heeft of leuke optredens heeft in het buitenland, accepteer ik dat ook van mezelf. Ik probeer nu steeds stil te staan bij wat ik voel en van momenten, als nieuwe aanvragen binnen krijgen, te genieten.

Zelfbescherming

Vroeger werd ik door vriendinnen gevraagd om mee te gaan stappen. Ik was een jaar of 16 denk ik? Maar ik ging dan niet, omdat ik geen merkkleding had zoals zij. En ik was bang dat ik dan uitgelachen zou worden. Ik vond het heerlijk om te dansen (nu nog steeds) maar zei dan dus maar dat ik geen zin had om uit te gaan of om te gaan dansen. Ik deed dus een aanname uit angst en zelfbescherming en heb mijzelf daardoor veel plezier ontnomen. Ik heb er jaren later veel spijt van gehad dat ik mij zo door angst heb laten leiden. Maar ik heb er wel van geleerd. Nou ja, aannames doe ik nog steeds. Op Facebook zie je in eerste instantie alleen dat iemand gereageerd heeft op hetgeen je geplaatst hebt. Bij sommige mensen ga ik dan direct in de waakstand, die zullen wel iets “slechts”of “negatiefs” geplaatst hebben. En dan ga ik het lezen en dat is het heel erg positief. Het is mens eigen. En als ik dan zo’n reactie lees, is het wel een hele leuke verrassing voor mij.

Angsten

Omdat ik mens ben, heb ik natuurlijk ook angsten. Anders was ik een robot geweest. Maar ik heb sommige angsten wel overwonnen of opzij gezet. Anders was ik nooit uit de kast gekomen, geen zangeres geweest, had ik de crowdfunding voor mijn concert niet gehouden en was ik niet begonnen met het schrijven van blogs(daar zit toch niemand op te wachten, straks lachen ze me uit etc etc) Angst is ook nodig om te weten/voelen wanneer je lef toont denk ik. Ik heb in 2009 een Loesje kaart gehad van een ex-collega van de Rabobank in Middelburg. Daarop stond Leven is het meervoud van Lef. Die kaart hangt nog steeds in onze keuken.

Waarom maken we overal een wedstrijd van? Of gaan we direct vergelijken. En dan heb ik het niet over tv programma’s maar over het dagelijkse leven. Op socialmedia zie ik het regelmatig voorbij komen. Dirkje zingt fantastisch en dan krijg je daaronder als reacties, daar kan Jantje of Klaasje nog veel van leren. Dit terwijl Jantje en Klaasje ook goed zingen, maar een andere stijl hebben of andere genre. Waarom kunnen we niet iedereen in zijn waarde laten? Zoals ik al eerder in een blog zei, mijn smaak hoeft niet de jouwe te zijn, maar ik probeer (lukt niet altijd, ik ben ook mens en ik kan ook jaloers worden) wel altijd de goede dingen te zien in iemand anders zijn kunnen. Misschien dat jury sporten en talentenjachten daarom zo lastig zijn om te beoordelen. Hoe kan je als menselijke jury je smaak uitzetten? Of je gevoel als er weer een ‘zielig’ verhaal voorbij komt?

The best…wat?

Ik werk ook in de trouwbranche als zangeres. Ik zing tijdens huwelijksceremonies en huwelijksrecepties. En ik treed, voornamelijk met een DJ, op tijdens huwelijksfeesten. Nu is er in de trouwbranche een mogelijkheid dat ik kan laten testen of ik ook echt wel goed ben in wat ik doe. Een jury buigt zich, tegen betaling, dan over mijn website, algemene voorwaarden, recente offerte en factuur. Als je daar genoeg punten voor hebt, buigt een ‘onafhankelijke’ jury zich over mijn bedrijf. Dus ik betaal ervoor om te horen of ik goed genoeg ben. En wat is onafhankelijk. Ik zing voornamelijk soul-muziek. Dat is nou net niet of wel de smaak van de jury, krijg ik daarom geen of juist wel een nominatie? Het is wat mij betreft appels met peren vergelijken en ook nog eens Elstar appels met Jonagold appels. Niet (te) doen dus. Behalve als je denkt dat het je als bedrijf de klanten/betaalde opdrachten brengt die je wilt hebben. Maar dan nog zou ik er wat op tegen hebben dat ik ervoor moet betalen.

Verschil

Behalve een verschil in het soort leverancier, is er ook altijd een verschil in werken. En in hoe je kan werken. Als je financieel er niet van afhankelijk bent, kun je soms andere keuzes maken dan anderen die er wel financieel afhankelijk van zijn. Op meer plaatsen reclame maken. Of juist niet omdat je de opdrachten toch niet nodig hebt. Datzelfde geldt als het grotere bedrijven betreft, bijvoorbeeld een boekingskantoor of groot drive-in show bedrijf. Als je met meerdere dj’s werkt kun je op meer plaatsen tegelijk staan, dus meer reclame maken. En je naamsbekendheid is groter, dus wordt je sneller genoemd. Daar heb je als bedrijf natuurlijk ook hard voor gewerkt, en is ook verdiend. Ik merk echter aan mijzelf dat ik eerder een klein bedrijf als tip zal geven naar een geïnteresseerde dan een groot bedrijf. Dit omdat die alle (gratis) aandacht zeker kunnen gebruiken. En ik verwacht daar ook niks voor terug. Wat mijn inziens ook goed is, het gaat al veel om smaak. Als je als leverancier van een ander ook nog kortingen of tarieven gaat vragen voor een doorverwijzing, is die leverancier dan echt de juiste persoon voor deze klant of verdien jij daar het meeste aan. Mijn motto is ‘We zijn op deze wereld om elkaar te helpen, niet waar?’

Ik heb een mooie warme soulvolle stem. Althans dat hoor ik regelmatig van klanten. Maar eigenlijk is alles wat ik doe smaakgevoelig. Ik krijg heel veel klanten uit mond tot mond reclame. Of klanten die mij herhaaldelijk boeken. ;-)Zij hebben smaak. Hahaha. Maar er zijn ook mensen die een paar seconden op mijn site blijven, luisteren naar mijn demo’s en weer weg klikken. Ik ben niet wat zij zoeken. Ook zij hebben smaak, ik ben alleen niet hun smaak. Dat is nou het lastige van werk vinden als muzikant of zangeres. Dat je niet geboekt wordt, betekent niet dat je slecht bent. Het betekent dat jij niet bent wat men zoekt of er is geen klik. Dat laatste kan ook van mijn kant zo zijn hoor. Mensen komen wel eens bij mij thuis of elders luisteren en kennismaken. En soms praat ik met mensen en voel ik hen niet. Meestal is het gelukkig ook andersom zo, en boeken ze mij dan ook niet.

 

Lastig

Maar mijn vak is dus lastig in te schalen. Ik heb geen moet je kopen of in huren om te overleven product of dienst, ik heb echt een dienst die leuk is om erbij te hebben, maar niet noodzakelijk. Althans dat is ook weer verschillend. Ik vind dat goede muziek noodzakelijk is om een top feest te hebben. Alleen de invulling daarvan… En dan zijn we als muzikant ook nog eens allemaal uniek en is het sowieso altijd appels met peren vergelijken. Dus komt het neer op smaak en prijs. En de waarde, daar hebben we dat woord weer, die iemand eraan hecht. Sommige mensen vinden muziek zo belangrijk dat ze bij wijze van spreken een professionele dj en een live act (band, zanger, zangeres, saxofonist, violist etc) inhuren. Voor anderen is muziek ondergeschikt, dus laten ze de buurjongen voor een paar tientjes wat liedjes draaien tijdens hun feest op zijn zojuist gekochte draaitafel. Sommige mensen vinden een dj voldoende, anderen vinden een dj niks en willen echt een complete live band van 8 man. Smaak en waarde dus. Daar begint het volgens mij mee, de prijs komt daarna wel. Althans bij de doelgroep waar ik mij als professionele zangeres op richt.

 

Verkopen

Dus hoe verkoop ik mijzelf dan. Tja, dat is dus een zoektocht die ik elke dag afleg. Hoe zorg ik ervoor dat mijn potentiële klant mij vind. Ja bij optredens verkoop ik mijzelf door te zingen en op te treden. En daarbij visitekaartjes uit te delen en reclame te maken. Althans als ik mijzelf niet verlegen/terughoudend opstel. Dat gaat ook steeds beter. Daarna komt dan de mond tot mond reclame. Maar nieuwe klanten vinden is dus het lastige aan mijn vak vind ik. En een grote uitdaging. Want het is ook heel leuk als je een manier vind om nieuwe klanten aan te trekken. Ik kan niet netwerken, althans ik ben er niet goed in. Dat vind ik echt knap van concullega’s en andere zzp’ers. Zij stappen gewoon op mensen af en doen hun ding. Respect! Op dit moment richt ik mij veel op juiste zoekwoorden vinden zodat ik gevonden word op google en andere advertentie sites. Maar mijn zoektocht naar nieuwe passende wegen om mijzelf te verkopen blijft.