And the Grammy goes to

Gisteren zijn in LA de Grammy’s weer uitgereikt. Dat is voor muziek wat de Oscar’s zijn voor films. De beste zanger van het jaar, het beste lied, de beste groep, beste album etc etc. Ondanks dat ik zangeres ben, heb ik nooit wat met de Grammy’s gehad. Ik kijk wel bijna elk jaar live naar de Oscars. En naar het songfestival. Waarom boeien de Grammy’s mij dan niet? Ik heb daar over na zitten denken. Het heeft in elk geval te maken met wat ik van alle wedstrijden vind dat over creativiteit of kunst gaat. Het is appels met peren vergelijken. Of te wel het gaat om smaak. Er is een commissie en die bepaald wie wat wint. Dus iemand kan nu winnen en die zou wellicht volgend jaar bij een andere commissie helemaal niet winnen. En als iets om smaak gaat, moet er eigenlijk wat mij betreft geen wedstrijd zijn. Misschien kijk ik dan wel naar de Oscars omdat het verder van mijn bed is en mij dus niet persoonlijk in mijn vakgebied raakt. Geen idee. En songfestival is voornamelijk entertainment. Op Twitter lees ik diverse reacties dat die en die niet had moeten winnen, maar die en die. En anderen zijn het daar niet mee eens. Dat soort reacties zal je dus nooit horen bij een atletiekwedstrijd of wielrenwedstrijd of andere sport. Pietje was sneller dan Klaasje, dus Pietje wint. Punt. In de muziek wint Pietje niet omdat zijn muziekstuk langer is dan die van Klaasje. Je kunt geen punten geven op aantal noten, of omdat het mineur of majeur is, of omdat de zangeres de hoge C of de lage d of whatever haalt, of omdat er een koor in zit of juist niet, of omdat tekst rijmt of juist niet. Als er op die manier beoordeelt zou worden, zou het voor iedereen duidelijk zijn wie de winnaar of winnares is. En je kan ook niet naar wie had de grootste hit kijken, want Pietje heeft wellicht meer geld voor de promotie van zijn lied dan Klaasje, dus wordt Pietje meer gestreamd dan Klaasje. Smaak is dus wat mij betreft de enige reden waarom iemand wel een Grammy krijgt en de ander niet. Het is eigenlijk hetzelfde als waarom krijg ik een optreden wel en de andere gaat naar een andere zangeres. Smaak. De een wil soul/disco van mij. De andere wil die muziek wel, maar van een andere zangeres wel omdat diens stem meer hun smaak is. Of polonaisemuziek in plaats van disco. Allebei feestmuziek, maar andere smaak. De optredens tijdens de Grammy’s die mijn smaak zijn kijk ik dan weer wel terug. Ik kan daar dan gewoon van genieten, zonder over appels of peren na te hoeven denken.

Getagd met , , , , , , ,