Zangeres Patricia Foort
Zingt en swingt vanuit haar hart

Volgens mij is de maand december voor elke artiest (die dit wil) een lekkere drukke maand. Van alle kanten komen er aanvragen binnen voor een kerstreceptie, kerstdiner etc. Voor mij is december al jaren een maand waar ik minstens 10 optredens voor binnen krijg. En helaas ook veel vraag voor data waar ik al bezet ben. Soms kan ik er wel twee op een dag doen als het qua tijdstip van de optredens kan. Maar meer lukt mij fysiek niet. En de dag erop ben ik dan ook liever vrij. Ik heb altijd iets van oplaadtijd nodig zowel geestelijk als lichamelijk. Alsof ik een stukje van mezelf had gegeven. Ik snapte dat nooit. Andere artiesten om mij heen doen er soms 3 op een dag en dan een paar dagen achter elkaar. En dan bedoel ik nog niet eens 30 minuten optredens. Nee minstens 2 sets. Of stappen net uit het vliegtuig terug van vakantie of een optreden en hup weer naar de volgende gig. Ik kan dat niet..ik heb het een keer moeten doen een paar jaar geleden en mijn stem werkte direct niet volle de volle 100% mee. Ik was er jaloers op dat anderen dat wel zonder problemen konden. Maar nu weet ik dat ik gewoon anders in elkaar zit wat dat betreft. Iemand zei het vandaag tegen mij en ik heb het wel eens eerder gehoord: Ik zing met hart en ziel. Dat voelt en ziet men. Ik begreep nooit wat men bedoelde. Ik zing toch niet anders dan anderen? Maar blijkbaar straal ik iets uit als ik zing wat ik zelf niet door heb. Ik geef een stukje van mezelf bloot als ik zing. Daarom kan ik waarschijnlijk ook geen liedjes zingen waar ik niks mee heb. Ik moet er altijd wat bij voelen om het over te brengen. Des te lekkerder is het om solo zangeres te zijn. Ik kan mijn eigen repertoire bepalen. En blijkbaar heb ik een goede smaak. Ik ben niet zoals veel artiesten om mij heen aan een boekingskantoor gekoppeld die veel optredens voor hen regelt. Toch weten verschillende opdrachtgevers mij te vinden in deze drukke maand december, maar ook daar buiten. En daar ben ik trots op. Dat ik ook in 2019 maar veel oplaadtijd nodig mag hebben.  

Ik ben arrogant. Althans dat denken mensen wellicht van mij. Maar ik weet wanneer ik iets goed kan (en ook of ik iets niet goed kan) Ik weet dat ik goed kan zingen en dat ik plezier en energie uitstraal als ik zing/optreed. Als ik dat zelf niet vind, kan ik mijzelf ook niet verkopen als zangeres. Ik heb geloof in mijzelf, in mijn kunnen en wat ik voor mensen kan betekenen die een optreden van mij boeken. Ik vind in jezelf geloven heel wat anders dan arrogant zijn. Als creatieve ondernemer moet je ook wel stevig op je benen staan, want je moet jezelf en het product dat je creëert verkopen. Ik denk zelfs dat jezelf goed kunnen verkopen als creatieveling soms nog belangrijker is dan het product of de dienst die je aanbiedt. Natuurlijk zijn er ook mensen die, in mijn geval, mij boeken omdat ze mijn stem mooi vinden. Maar ik ben niet de enige zangeres in Nederland die zingt. En er zijn er velen die dezelfde liedjes zingen als ik. Natuurlijk zijn we allemaal uniek in hoe we de liedjes zingen, maar dat moet ik dus zien te verkopen. Waarom moet men voor mij kiezen? Waarom ben ik ‘beter’? En waarom vraag ik deze prijs voor mijn dienst? “Nee, je bent te duur. Nee, je bent niet wat we zoeken. Nee, we hebben voor iemand anders gekozen. Nee, jouw stem is niet wat we zoeken. Nee, jouw uiterlijk is niet wat we zoeken. Kun je het ook gratis komen doen?” Zie jezelf met dit soort afwijzingen maar te blijven verkopen zonder sterk in je schoenen te staan en in jezelf te blijven geloven. 

Er doet een Nederlandse, in Nederland bekende, zangeres mee aan America’s Got Talent. En ze is weer een ronde verder waar we best trots op zijn. Maar ik lees op socialmedia ook berichten als waarom gaat ze daar mee doen, ze is hier toch al bekend? Is Nederland niet goed genoeg voor haar? Andere Nederlandse sterren verdienen hier toch ook genoeg geld, waarom wil zij meer? Ik las zelf ergens dat iemand zei dat sterren als Alicia Keys toch ook niet hier mee komen doen aan talentenjachten. Zoals we hier vaak zeggen: Doe maar gewoon dan doe je goed genoeg. Waarom? Waarom kunnen we niet kijken hoe ‘ongewoon’ het kan worden? Waarom kan ongewoon niet het nieuwe ‘gewoon’ worden? Als men promotie kan maken binnen een bedrijf waar men werkt zegt men ook geen nee tegen die kans op meer geld en meer uitdaging. Dit is een soort promotie die zij kan maken. (Meer) bekendheid internationaal waardoor er meer grotere optredens in binnen- en buitenland komen. In Nederland zegt men ook wel eens iets of iemand is on-Nederlands goed. Alsof iets of iemand die uit Nederland komt niet zo goed kan zijn. We zijn gewoon goed in Nederland. Ik hoop dat we het toe gaan juichen als mensen de top willen bereiken in hun carrière. En dan niet alleen in de sport maar ook in ieder ander vakgebied dus ook de muziek. 

Ik ben een boek aan het lezen. En alles in dat boek is tot nu toe perfect. Zo perfect dat ik al aardig wat bladzijden heb doorgebladerd omdat ik zeker wist dat er ergens wat mis moest gaan. Om er dan achter te komen dat er niks mis is gegaan en dat ik voor niks die bladzijden niet heb gelezen en voor niks niet vol in het verhaal ben gegaan. Bang dat het te perfect is, dat het nooit (lang) goed kan gaan. Die angst heb ik ook in mijn werk als zangeres. Dan komt er een leuke aanvraag binnen en dan merk ik dat ik al denk dat die dan wel niet door zal gaan omdat ik al een optreden heb, of op vakantie ben of om een andere reden. Zelfbescherming. Als ik zo al denk kan ik niet teleurgesteld raken. Of in het geval van het boek dan zal ik niet schrikken. Maar daardoor mis ik juist de leuke dingen. Want die bladzijden kan ik nu nog wel gaan lezen, maar er zit niks onverwachts meer in. En doordat ik zo aan het doemdenken ben over de leuke aanvraag, vergeet ik te genieten van het feit dat ik een aanvraag kreeg. Is ook wel iets mens eigen, iets negatiefs zien. Op socialmedia zie ik het namelijk ook regelmatig. Plaatst iemand een leuk filmpje of foto en dan kan men niet alleen reageren met leuk of zoiets. Nee, er komt vaak ook nog een komma maar achteraan (of ik denk dat te lezen😉) Ik word aanstaande maandag 47 jaar en dit levensjaar ga ik vaker ‘punten’ zetten. En verder lezen zonder bladzijden over te slaan. 

Gisteren las ik een oproep op Facebook van een klein televisieprogramma op een grote landelijke zender. Zij zochten een zanger of zangeres die tijdens 8 opnamedagen wilde komen optreden tijdens een bbq op verschillende locaties. Geluid moest zelf verzorgd worden. Verblijfkosten waren inbegrepen. Maar nu komt het..er was geen gage. Zo’n programma heeft een presentator. Ik weet zeker dat hij gewoon betaald wordt, al is het ook promotie. Er zal een filmploeg zijn. Zelfde verhaal. En er zullen vast en zeker ook nog achter de schermen mensen werken die ook gewoon een hypotheek moeten betalen en boodschappen moeten doen. Het vlees en dergelijke voor de BBQ’s zal ook niet gratis geleverd worden. Waarom vind men het dan raar dat wij als zangeressen en zangers ook gewoon betaald willen worden voor ons werk? Wat maakt het dat ons werk voor minder aangezien wordt? Blijkbaar zijn we wel belangrijk genoeg om te vragen om te komen zingen. Men wil niet gewoon muziek opzetten, maar een optreden. Maar het mag dus niks kosten. En ook het geluidsapparatuur kan niet door hen verzorgd worden, daar moeten we ook zelf voor betalen. Toen er door een zanger gevraagd werd waarom het gratis moest, kreeg hij als antwoord dat talentenjachten ook gratis zijn en dat wij bekrompen mensen zijn. Omdat we betaald willen worden voor ons werk zijn we bekrompen? Een talentenjacht is 1 liedje per aflevering. Dit is een heel optreden! Ik heb 1 goed doel die ik gratis steun elk jaar. En, ben ik eerlijk, het geeft mij ook meer naamsbekendheid hier in de regio. Daarnaast treed ik tegen een geringere gage op bij diverse stichtingen en instellingen. Maar ik moet het dus vooral hebben van de gewone optredens en werk die ik ernaast moet doen. Naast dat ik net als iedereen gewoon rekeningen en belastingen te betalen heb(zie mijn blog Pro Deo), wil ik ook waardering voor mijn vak als zangeres. En als zo’n grote organisatie niet eens een kleine portemonnee wil trekken, is die waardering dus ver te zoeken. En als zij mijn optredens het betalen niet waard vinden, hoe gaan ze mijn optredens dan ‘verkopen’ op de televisie?

Ik vond het altijd raar dat er überhaupt een vrouwendag was. Waarom geen mannendag? Daardoor bleven we toch juist ‘bijzonder’? Net als coming out day. Secretaresse dag etc “Op die dagen denken we aan jullie” “Dus de rest van het jaar moet je niet zeuren” Nu vind ik het jammer dat die dagen nodig zijn. Vrouwen worden nog steeds achtergesteld. Krijgen minder salaris voor hetzelfde werk. Dit vooral ook omdat wij vrouwen soms niet durven door te pakken qua verhoging salaris. Mannen hebben vaak meer lef en krijgen ook daardoor al meer voor mekaar. Maar het is helaas ook het vrouw zijn waardoor je al achter loopt. 😉Ik ben daarnaast ook nog eens donker qua huidskleur en lesbisch…. Dus ja, het is helaas nodig deze dagen hoe oneerlijk ook. En mannen hebben geen dag nodig want ‘zij’ zijn al daar waar wij vrouwen heen willen. Gaan we er ooit komen? Ik hoop het. Ik denk dat we moeten beginnen bij samenwerken en voor elkaar op komen. Ik heb regelmatig meegemaakt zowel in de muziek als op kantoor dat vrouwelijke collega’s jaloers werden op mijn talent en mij daardoor gingen tegenwerken. Hun onzekerheid kwam naar boven. Ik voelde mij dan daar weer niet prettig bij en ging mijzelf inhouden. Ik wilde ‘vrienden’ met iedereen zijn. Dat heb ik afgeleerd gelukkig. Maar als we daar nou mee zouden ophouden en elkaar verder omhoog zouden helpen ipv naar beneden komen we zeker verder. Niet alleen als vrouwen, maar ook als bevolkingsgroepen en geaardheid.

Van mij wordt meer verwacht. Dat gevoel heb ik altijd gehad. Eigenlijk al sinds ik klein was. Maar waar komt dat gevoel vandaan? Zover ik mij kan herinneren heb ik nooit van mijn ouders gehoord dat ik harder mijn best moet doen omdat ze dat van mij verwachten. Wel dat ik harder mijn best moet doen dan vrienden en leeftijdgenoten hier in Nederland, maar dat had een andere reden. Waarom heb ik het mijzelf dat aangeleerd dat er meer van mij verwacht wordt? Ik merk het regelmatig aan mijzelf bij optredens. Ik sta lekker te zingen voor mijn gevoel en ik zie dan mensen naar mij kijken en met elkaar praten. Vinden ze het niet goed? Denk ik dan direct. Hadden ze er meer van verwacht? Ben ik dan te duur voor wat ik breng? Geen goede gedachtes als je staat op te treden en ik probeer ze ook snel weer uit te schakelen en mij weer op de muziek te concentreren. Het rare is dat ik het juist niet heb als ik kantoorwerk doe. Ik weet dat ik daar heel goed in ben. Ook uit ervaring weet ik dat…als je voor 6 maanden of zo aangenomen wordt maar uiteindelijk een jaar of langer mag blijven weet je dat je het goed doet. Maar zoals ik al zei dat weet ik ook gewoon, ook als ik niet langer kan blijven. Die zelfvertrouwen heb ik. Waarom heb ik dat dan niet in de muziek. Ik ben goed, anders kon ik dit niet al bijna 8 jaar professioneel doen. Waarom heb ik dan niet hetzelfde zelfvertrouwen als tijdens kantoorwerk. Eigenlijk is het helemaal niet dat anderen meer van mij verwachten, nee ik verwacht meer van mezelf. En het is al een grote stap dat ik mij dat, op deze zondag precies een jaar na mijn eerste eigen concert, besef en daar wat mee kan doen.

Wees geen kopie van een ander. Want het origineel is altijd beter en is er al. Maar wees ook geen kopie van jezelf. Als je iedere keer dezelfde stappen zet en dezelfde wegen kiest, kom je ook niet verder. Maar hoe kom ik verder dan de stappen die ik ken? Dat is zo lastig. Je weet wat je kent. Hoe kom je op dingen die je nog niet kent. Dingen die je nog niet geprobeerd hebt zonder een ander te kopiëren. Je kan..nee moet van alles uitproberen om erachter te komen of het voor jou werkt. Maar soms doe je dingen niet omdat je denkt dat het niet voor jou is. Is dat wel zo? Moet je het toch niet gewoon doen om het zeker te weten. Ook al krijg je spijt? Ik vind het lastig om volgende stappen te zetten en te bedenken. Ik kan dan oprecht iemand bewonderen die dingen doet die anderen nog niet deden. Hoe zijn ze daarop gekomen? Waar stonden zij in hun leven op het moment dat het in hun op kwam om die stappen te zetten? Of kwam het toevallig toen ze andere stappen wilden zetten? Hoe lang hebben ze daarover nagedacht. Ik weet nou ja denk te weten dat het hen niet aan is komen waaien, maar wat zijn de stappen die ze gezet hebben om te komen op het traject waar ze nu in zitten. Hoe hebben ze hun cirkel doorbroken? En wat kan ik van hen leren om mijn cirkel te doorbreken.

Het is iets over 12 ‘s nachts op 27 december 2017. Kerst is weer voorbij gevlogen. De tijd waarbij iedereen gezellig samen is met veel lekker eten. Althans als je het goed hebt is er eten. En niet voor iedereen is dit een gezellige tijd. Maar voor je gevoel moet het echt gezellig zijn want het is kerst. We wensen elkaar dan ook fijne dagen. Doen we de rest van het jaar niet. Eigenlijk best raar. Waarom kan het qua saamhorigheidsgevoel niet elke dag kerst zijn? Bij mij valt de laatste weken het gezeik over van alles en nog wat op socialmedia meer op. Maar misschien valt dat nu meer op omdat er nu “belangrijkere” zaken spelen in mijn naaste omgeving. “Belangrijkere” tussen haakjes want voor mij zijn het belangrijke zaken en voor anderen zijn de zaken waar ze om zeiken belangrijk. Tenminste dat hoop ik. Ondanks die belangrijkere zaken is deze tijd van het jaar ook altijd de tijd waarin ik nadenk over wat ik kan doen om weer stappen vooruit te maken qua mijn zangcarrière. Voor het eerst sinds jaren hoef ik niet na te denken over een bijbaan. Dat geeft veel rust. En ik merk dat ik sowieso rustiger ben ook wat betreft mijn zangcarrière. Ik heb voor 2018 al twee doelen: een cd met eigen nummers en een Kerstconcert begin december in Goes (locatie staat al in optie, meer info volgt medio 2018) Welke stappen ik ga zetten om weer sprongen te maken weet ik nu nog niet. Maar waar ik altijd onrust en angst voelde, voel ik nu opwinding. Alsof er iets fantastisch staat te gebeuren. Wat er deze dagen ook veel in mijn gedachten voorbij komt is de spreuk: Als je blijft doen wat je altijd hebt gedaan, krijg je hetzelfde wat je altijd heb gekregen.

Ik hou van deze tijd van het jaar zo rond 10 december. De sneeuw en kou uitgezonderd. Ondanks het feit dat ik hier geboren en getogen ben, wil mijn lichaam zich niet aanpassen aan de kou 😉 Kerstliedjes op de radio, iedereen lijkt vrolijker en ondanks het koude weer is de sfeer warmer door alle kerstlichtjes en kerstbomen. Alle winkels zijn mooi versierd en er is veel bling bling kleding te koop die super zijn voor mijn optredens. Ik heb van 1976 tot 1980 in Suriname gewoond en ook daar is de traditie van liedjes en versieringen vol aanwezig. Daar liep ik natuurlijk dan wel in mijn korte broek rond met kerst. Dus een iets andere viering maar net zo leuk. Ik vind het in deze tijd heerlijk om kerstfilms aan te zetten, verwarming lekker warm aan en lekker eten/drinken. En ik begin dan ook altijd jaar en mijn leven te overdenken. Waar sta ik nu, wat heb ik bereikt en waar ga ik heen. Dit jaar was muzikaal gezien een super jaar met als grootste hoogtepunt mijn eigen concert in theater de Mythe voor 422 betalende gasten. Ik denk er echt elke dag met veel plezier aan terug. Wat natuurlijk ook super gaaf was was mijn optreden met een combo in restaurant Lisse in Kentucky. Één van mijn muziekdromen is een eigen jazz/soul combo met toetsenist, (contra)bassist en drums. It’s gonna happen! En natuurlijk nog een mooi optreden met gitarist Tom Punt mogen geven tijdens een huwelijksceremonie en receptie op Mallorca. Daarnaast een swingend optreden gehad in de buurt van Hannover in Duitsland. Met nog vele mooie optredens was het een super jaar die qua aantallen niet het record zal breken denk ik, maar we tellen vanaf dit jaar ook niet meer. Ik ga voor kwaliteit en niet voor kwantiteit. In 2018 hoop ik een cd met vooral nieuwe en eigen nummers op te nemen. En wat er voor de rest op mijn muzikale pad komt geen idee, want ik probeer meer in het nu te leven. Maar ik hoop natuurlijk op veel optredens tijdens verjaardagsfeesten, huwelijksjubileums, bruiloften, recepties, congressen, in restaurants, in hotels in heel Nederland, België, Duitsland maar hopelijk ook in landen waar ik een vliegticket voor nodig heb. Mijn agenda voor 2018 is open. Er staan wel al wat data in die reeds bezet zijn, maar ik heb nog genoeg ruimte om mensen blij te maken met muziek. Alvast fijne kerstdagen en een super gezond liefdevol 2018. Don’t take life for granted, cause it’s shorter than you think.

Believe