Zangeres Patricia Foort
Nostalgie voor jong en ouder

Medio augustus kreeg ik een voicemail bericht waarin ik gevraagd werd om auditie te doen voor de Nederlandse versie van de Tina Turner musical. Ik wist niet wat ik hoorde en heb het bericht nogmaals afgeluisterd. Ze hadden mijn naam via het programma All Together Now op RTL4 waarin ik jurylid was geweest en hadden mij gegoogled. Een echte eer dus. Maar de auditie viel precies in mijn vakantie. Daarnaast had ik de oproep voor acteurs/zangers al voorbij zien komen. Ik heb nooit ambitie gehad om in een musical te spelen, ik had nog nooit geacteerd en de maximale leeftijd was 40 jaar (ik was net een paar weken 48 jaar) Ik heb ze terug gebeld, maar kreeg niemand te pakken. Dus heb ik ze gemaild. Dat ik zeer dankbaar was en dat het echt mijn dag had gemaakt dat ze mij auditie wilden laten komen doen, maar dat ik dan dus vakantie had in het buitenland en dat ik ‘al’ 48 was. Een dag erna kreeg ik een mail terug of ik dan digitaal auditie wilde doen. Ik moest dan een filmpje opnemen thuis waarin ik een lied uit de musical zing en een scène uit de musical acteer. Zij hadden mij in gedachten als de moeder van Tina, Zelma. Ik had niks te verliezen dacht ik, dus why not. Maar zoals ik al zei heb ik totaal geen ervaring met acteren of auditie daarvoor doen, dus ik heb de scène regel voor regel opgenomen en dan elke regel een paar keer met verschillende klemtonen en emoties(vond ik). Zo zenuwachtig als wat was ik. Ongeveer een week later kreeg ik via de mail de vraag of ik de scène nogmaals in het geheel op wilde nemen. Ik zat toen in het buitenland, maar heb dat thuis in de dagen tussen de 2 buitenlandse vakanties gedaan. Met hulp van Margot. Ik zweette me kapot van de zenuwen en was totaal uit mijn comfort zone. Maar 2 keer opgenomen en verstuurd. Afgelopen maandag op vakantie kreeg ik de mail dat ik niet door was naar de volgende auditie ronde. Jammer, want ik had dat graag meegemaakt. Ik ben nog steeds dankbaar dat ik deze kans van hen kreeg. Het is niet mijn ambitie om in een musical te acteren. Laat mij maar het liefst 4 avonden/dagen per week zingen. Maar het was een eer om gevraagd te worden. Ook al was het echt echt echt out of my comfort zone.

Er is al jaren veel discussie onder muzikanten over (te) goedkoop optreden en broodroof. En dan vooral door muzikanten die naast de muziek nog een baan hebben. Want die hebben al een inkomen dus kunnen minder vragen. Er zullen er vast velen zijn die zo redeneren. Als we maar kunnen spelen, maakt niet uit voor hoeveel. Ik heb nu een goed betaalde bijbaan naast de muziek (ook omdat ik niet volledig van de muziek kan leven) Maar ik merk juist dat dat voor mij anders werkt. Ik heb nog andere inkomsten dus ik hoef niet voor een ‘laag’ bedragje op te komen treden. Ik weet wat ik waard ben en wat ik voor een opdrachtgever kan betekenen. En als diegene dat niet ziet en daar geen/weinig geld aan wil of kan uitgeven, even goede ‘vrienden’ maar dan blijf ik liever thuis. Natuurlijk treed ik graag zoveel mogelijk op! Ik vind het heerlijk om op het podium te staan en mensen te zien genieten van mijn zang en stage presence. Maar dan wel tegen de juiste vergoeding. Als ik miljonair zou zijn, zou ik toch ook niet gratis gaan werken?

Koningsdag

Elk jaar rond Koningsdag krijg ik dezelfde vraag/opmerking: Je zult het wel druk hebben dan als zangeres. En mijn antwoord is steevast nee. Wat mensen dan weer raar vinden. Maar ik niet. Ja zo af en toe heb ik wel een optreden op of de dag voor Koningsdag, maar ook dan heb ik het gevoel dat mensen een ander verwachtingspatroon hebben. En dat komt door de muziek die ik zing en de regio waar ik woon. Op dat soort dagen wil men feesten en keihard dronken of halfdronken meezingen. De muziek die ik zing, voornamelijk soul en disco, leent zich er wel voor om te dansen en lekker mee te zingen. Maar het is geen polonaise muziek. En dat is nou eenmaal ook de muziek die men op die dagen wil horen. Niks mis mee, maar dan moet je mij inderdaad niet boeken. Koningsdag is daarom voor mij meestal een lekkere chill dag. Ik laat de vele optredens op die dag dus graag over aan artiesten die wel passende muziek brengen. Fijne Koningsdag!

Verlegen 

Ik ben verlegen. Ja..ik. Niemand gelooft dat als ik dat zeg. Maar ik ben altijd verlegen geweest. Ik kan daar alleen nu wel beter mee omgaan dan vroeger. Vooral door grappen te maken. Als ik in een grote groep ben hoor/zie je me bijna niet. Ik observeer dan vooral. Omdat ik vaak niet zoveel te zeggen heb. Of niet weet wat ik moet zeggen. Onzekerheid. Daarnaast heb ik gemerkt dat (grote) groepen mij energie kost als ik mij erin ‘stort’ zoals ik qua persoonlijkheid wil. Alsof ik aan iedereen een stukje van mijn energie moet geven in plaats van gewoon aanwezig te zijn. Daarom zit ik meestal rustig in een hoek en observeer. Ik vind het helemaal niet erg als mensen dan mij aanspreken of bij mij komen zitten. Ik klets dan echt gezellig mee. Maar ik wil dan niet in het middelpunt van de aandacht staan. Hoe anders is dat als ik op een podium sta. Ik ben er zelfs achtergekomen dat, hoe spannend ook, ik het heerlijk vind om optredens te doen waarbij ik voornamelijk rustige nummers zing. Waarom? Omdat het dan een soort concert wordt. Mensen luisteren naar mij. Alle aandacht is op mij, mijn stem en optreden. Had je mij dat in 2006 gezegd toen ik voor het eerst solo ging zingen, had ik je uitgelachen. Want hoe swingender mijn optreden, hoe meer mensen gingen dansen en minder op mij zouden letten. Dus ja, de verlegenheid zal altijd blijven. En ik weet ook wel dat dat in de showbizz wellicht niet echt handig is, want als ze je niet ‘zien’ weten ze ook niet wat je kan en wordt je onderschat in je kunnen. Maar ik kan en wil mij niet anders voordoen dan ik ben. En geloof me, als het ertoe doet, zorg ik ervoor dat je me ziet!

Vandaag had ik eigenlijk een optreden gehad, maar deze is door omstandigheden van de opdrachtgever afgezegd. Althans verzet naar een andere datum, want ik werk (bijna) altijd met een overeenkomst. Er zouden anders weinig mensen aanwezig zijn. Nou zie ik natuurlijk graag veel mensen genieten van mijn zang en de liedjes die ik zing….ik droom nog steeds van solo zingen in een vol Ahoy en tijdens een Oscaruitreiking. #dreambig Maar mensen maken zich daar drukker over dan ik. Voor mij maakt het namelijk helemaal niet uit hoeveel mensen er voor mij staan of zitten. Ik heb regelmatig tijdens huiskamerfeestjes voor een stuk of 10 mensen gezongen. Het waren super leuke feestjes. De mensen gingen net zo lekker los als tijdens een feest met meer publiek. Ik geniet sowieso van het optreden en zingen hoeveel mensen er ook voor mij staan of zitten. Dus opdrachtgevers maak je om mij geen zorgen als de opkomst van jullie gelegenheid wat tegen valt. Ik zal er ook dan een super mooie middag of avond voor de aanwezigen van maken. 

Volgens mij is de maand december voor elke artiest (die dit wil) een lekkere drukke maand. Van alle kanten komen er aanvragen binnen voor een kerstreceptie, kerstdiner etc. Voor mij is december al jaren een maand waar ik minstens 10 optredens voor binnen krijg. En helaas ook veel vraag voor data waar ik al bezet ben. Soms kan ik er wel twee op een dag doen als het qua tijdstip van de optredens kan. Maar meer lukt mij fysiek niet. En de dag erop ben ik dan ook liever vrij. Ik heb altijd iets van oplaadtijd nodig zowel geestelijk als lichamelijk. Alsof ik een stukje van mezelf had gegeven. Ik snapte dat nooit. Andere artiesten om mij heen doen er soms 3 op een dag en dan een paar dagen achter elkaar. En dan bedoel ik nog niet eens 30 minuten optredens. Nee minstens 2 sets. Of stappen net uit het vliegtuig terug van vakantie of een optreden en hup weer naar de volgende gig. Ik kan dat niet..ik heb het een keer moeten doen een paar jaar geleden en mijn stem werkte direct niet volle de volle 100% mee. Ik was er jaloers op dat anderen dat wel zonder problemen konden. Maar nu weet ik dat ik gewoon anders in elkaar zit wat dat betreft. Iemand zei het vandaag tegen mij en ik heb het wel eens eerder gehoord: Ik zing met hart en ziel. Dat voelt en ziet men. Ik begreep nooit wat men bedoelde. Ik zing toch niet anders dan anderen? Maar blijkbaar straal ik iets uit als ik zing wat ik zelf niet door heb. Ik geef een stukje van mezelf bloot als ik zing. Daarom kan ik waarschijnlijk ook geen liedjes zingen waar ik niks mee heb. Ik moet er altijd wat bij voelen om het over te brengen. Des te lekkerder is het om solo zangeres te zijn. Ik kan mijn eigen repertoire bepalen. En blijkbaar heb ik een goede smaak. Ik ben niet zoals veel artiesten om mij heen aan een boekingskantoor gekoppeld die veel optredens voor hen regelt. Toch weten verschillende opdrachtgevers mij te vinden in deze drukke maand december, maar ook daar buiten. En daar ben ik trots op. Dat ik ook in 2019 maar veel oplaadtijd nodig mag hebben.  

Ik ben arrogant. Althans dat denken mensen wellicht van mij. Maar ik weet wanneer ik iets goed kan (en ook of ik iets niet goed kan) Ik weet dat ik goed kan zingen en dat ik plezier en energie uitstraal als ik zing/optreed. Als ik dat zelf niet vind, kan ik mijzelf ook niet verkopen als zangeres. Ik heb geloof in mijzelf, in mijn kunnen en wat ik voor mensen kan betekenen die een optreden van mij boeken. Ik vind in jezelf geloven heel wat anders dan arrogant zijn. Als creatieve ondernemer moet je ook wel stevig op je benen staan, want je moet jezelf en het product dat je creëert verkopen. Ik denk zelfs dat jezelf goed kunnen verkopen als creatieveling soms nog belangrijker is dan het product of de dienst die je aanbiedt. Natuurlijk zijn er ook mensen die, in mijn geval, mij boeken omdat ze mijn stem mooi vinden. Maar ik ben niet de enige zangeres in Nederland die zingt. En er zijn er velen die dezelfde liedjes zingen als ik. Natuurlijk zijn we allemaal uniek in hoe we de liedjes zingen, maar dat moet ik dus zien te verkopen. Waarom moet men voor mij kiezen? Waarom ben ik ‘beter’? En waarom vraag ik deze prijs voor mijn dienst? “Nee, je bent te duur. Nee, je bent niet wat we zoeken. Nee, we hebben voor iemand anders gekozen. Nee, jouw stem is niet wat we zoeken. Nee, jouw uiterlijk is niet wat we zoeken. Kun je het ook gratis komen doen?” Zie jezelf met dit soort afwijzingen maar te blijven verkopen zonder sterk in je schoenen te staan en in jezelf te blijven geloven. 

Er doet een Nederlandse, in Nederland bekende, zangeres mee aan America’s Got Talent. En ze is weer een ronde verder waar we best trots op zijn. Maar ik lees op socialmedia ook berichten als waarom gaat ze daar mee doen, ze is hier toch al bekend? Is Nederland niet goed genoeg voor haar? Andere Nederlandse sterren verdienen hier toch ook genoeg geld, waarom wil zij meer? Ik las zelf ergens dat iemand zei dat sterren als Alicia Keys toch ook niet hier mee komen doen aan talentenjachten. Zoals we hier vaak zeggen: Doe maar gewoon dan doe je goed genoeg. Waarom? Waarom kunnen we niet kijken hoe ‘ongewoon’ het kan worden? Waarom kan ongewoon niet het nieuwe ‘gewoon’ worden? Als men promotie kan maken binnen een bedrijf waar men werkt zegt men ook geen nee tegen die kans op meer geld en meer uitdaging. Dit is een soort promotie die zij kan maken. (Meer) bekendheid internationaal waardoor er meer grotere optredens in binnen- en buitenland komen. In Nederland zegt men ook wel eens iets of iemand is on-Nederlands goed. Alsof iets of iemand die uit Nederland komt niet zo goed kan zijn. We zijn gewoon goed in Nederland. Ik hoop dat we het toe gaan juichen als mensen de top willen bereiken in hun carrière. En dan niet alleen in de sport maar ook in ieder ander vakgebied dus ook de muziek. 

Ik ben een boek aan het lezen. En alles in dat boek is tot nu toe perfect. Zo perfect dat ik al aardig wat bladzijden heb doorgebladerd omdat ik zeker wist dat er ergens wat mis moest gaan. Om er dan achter te komen dat er niks mis is gegaan en dat ik voor niks die bladzijden niet heb gelezen en voor niks niet vol in het verhaal ben gegaan. Bang dat het te perfect is, dat het nooit (lang) goed kan gaan. Die angst heb ik ook in mijn werk als zangeres. Dan komt er een leuke aanvraag binnen en dan merk ik dat ik al denk dat die dan wel niet door zal gaan omdat ik al een optreden heb, of op vakantie ben of om een andere reden. Zelfbescherming. Als ik zo al denk kan ik niet teleurgesteld raken. Of in het geval van het boek dan zal ik niet schrikken. Maar daardoor mis ik juist de leuke dingen. Want die bladzijden kan ik nu nog wel gaan lezen, maar er zit niks onverwachts meer in. En doordat ik zo aan het doemdenken ben over de leuke aanvraag, vergeet ik te genieten van het feit dat ik een aanvraag kreeg. Is ook wel iets mens eigen, iets negatiefs zien. Op socialmedia zie ik het namelijk ook regelmatig. Plaatst iemand een leuk filmpje of foto en dan kan men niet alleen reageren met leuk of zoiets. Nee, er komt vaak ook nog een komma maar achteraan (of ik denk dat te lezen😉) Ik word aanstaande maandag 47 jaar en dit levensjaar ga ik vaker ‘punten’ zetten. En verder lezen zonder bladzijden over te slaan. 

Gisteren las ik een oproep op Facebook van een klein televisieprogramma op een grote landelijke zender. Zij zochten een zanger of zangeres die tijdens 8 opnamedagen wilde komen optreden tijdens een bbq op verschillende locaties. Geluid moest zelf verzorgd worden. Verblijfkosten waren inbegrepen. Maar nu komt het..er was geen gage. Zo’n programma heeft een presentator. Ik weet zeker dat hij gewoon betaald wordt, al is het ook promotie. Er zal een filmploeg zijn. Zelfde verhaal. En er zullen vast en zeker ook nog achter de schermen mensen werken die ook gewoon een hypotheek moeten betalen en boodschappen moeten doen. Het vlees en dergelijke voor de BBQ’s zal ook niet gratis geleverd worden. Waarom vind men het dan raar dat wij als zangeressen en zangers ook gewoon betaald willen worden voor ons werk? Wat maakt het dat ons werk voor minder aangezien wordt? Blijkbaar zijn we wel belangrijk genoeg om te vragen om te komen zingen. Men wil niet gewoon muziek opzetten, maar een optreden. Maar het mag dus niks kosten. En ook het geluidsapparatuur kan niet door hen verzorgd worden, daar moeten we ook zelf voor betalen. Toen er door een zanger gevraagd werd waarom het gratis moest, kreeg hij als antwoord dat talentenjachten ook gratis zijn en dat wij bekrompen mensen zijn. Omdat we betaald willen worden voor ons werk zijn we bekrompen? Een talentenjacht is 1 liedje per aflevering. Dit is een heel optreden! Ik heb 1 goed doel die ik gratis steun elk jaar. En, ben ik eerlijk, het geeft mij ook meer naamsbekendheid hier in de regio. Daarnaast treed ik tegen een geringere gage op bij diverse stichtingen en instellingen. Maar ik moet het dus vooral hebben van de gewone optredens en werk die ik ernaast moet doen. Naast dat ik net als iedereen gewoon rekeningen en belastingen te betalen heb(zie mijn blog Pro Deo), wil ik ook waardering voor mijn vak als zangeres. En als zo’n grote organisatie niet eens een kleine portemonnee wil trekken, is die waardering dus ver te zoeken. En als zij mijn optredens het betalen niet waard vinden, hoe gaan ze mijn optredens dan ‘verkopen’ op de televisie?