Zangeres Patricia Foort
Nostalgie voor jong en ouder

De dag dat verandering zou brengen in mijn leven. Maar dat wist ik op moment nog niet. Op die dag overleed een hele goeie vriend plotseling op 44 jarige leeftijd. Ik was geschokt. Zo jong en ineens was hij er niet meer. Ik was toen 38 en had een burn off gehad in mijn vorige baan en werkte toen, 40 uren per week,  net 4 weken in een nieuwe uitdaging. Een uitdaging waarvan ik toen al voelde dat dat hem ook niet was, maar ik zou sowieso een jaar volharden. Tot die 26e of eigenlijk 24e december alles in mij voor altijd veranderde. Ineens kon alles over zijn. Het ene moment wens je je collega’s fijne kerstdagen voor je naar huis wilt rijden. Het andere moment val je naast de auto neer. En is alles 2 dagen later voorbij. In de weken daarna ben ik mij gaan beseffen dat het leven echt kort is en dat je er alles uit moet halen wat erin zit. Dat betekende voor mij angst opzij zetten en het los laten van een vast inkomen. Het betekende gaan voor hetgeen wat ik het liefst doe. En dan niet als hobby maar als beroep. Het betekende kiezen voor mijn grootste angst…onzekerheid qua geld, maar ook echt kiezen voor mijn passie. Zingen/optreden! Dus in maart 2010 zegde ik mijn vaste baan op om te gaan voor een uitzendbaan die elk moment kon stoppen met alle gevolgen qua inkomen van dien. Maar die mij in mijn hoofd ook meer vrijheid gaf. Ook omdat ik 32 uren ging werken ipv 40 (dat zouden er later dat jaar nog maar 24 zijn) Ik had al een hobby website maar huurde een professionele websitebouwer in. Ik liet professionele foto’s maken en gooide mijn prijs iets omhoog. Daarnaast ging ik zangles geven voor meer inkomsten. Ik deed nog iets wat ik daarvoor nooit durfde…ik ging auditie doen voor een nieuw zangprogramma TVOH. Dit in de hoop om meer bekendheid dus optredens te krijgen. Wat vond ik het eng, maar het ging goed. Ik was (ik weet niet waarom, want dat hoor je niet) niet door naar de blindauditions maar ik was trots op mijzelf.  Ik moest het dus op eigen kracht doen. Website kwam er en ik probeerde veel openbare optredens te doen voor meer promotie en meer ervaring als solozangeres. Ik deed dit al sinds 2006 als hobby, maar nu pakte ik het dus groter aan. Op mijn 39e verjaardag op 30 juli 2010 schreef ik mij in bij de KVK in Middelburg. Voor 2010 had ik zo’n 20 a 25 optredens per jaar. In 2010 waren dat er 30. Dus in 2011 ging ik voor 40. En dat lukte! Sinds 2013 zit ik rond of boven 60 optredens. Uit eigen kracht. In 2020 bestaat mijn professionele zangcarrière 10 jaar. Ik had liever die vriend nog gehad en op een andere manier het licht gezien om deze keuze te maken. Maar ik draag hem en zijn gezin altijd in mijn hart. Dankzij hem heb ik die stap durven zetten. Dit jaar heb ik 2 dierbare mensen verloren, waaronder een muzikaal maatje dankzij wie ik een top ervaring had in 2016. En een zeer jong iemand die hoe kort zijn leven ook was, wel veel uit zijn leven heeft gehaald. Ik wil soms wel eens weer vergeten dat het leven zo voorbij is. En nu ik naar de kaars kijk die brand en respectievelijk hun boekje van de uitvaartdienst en foto kijk weet ik weer dat ik het leven moet vieren. Ik wens jullie allemaal een mooi uiteinde toe. Hou van jezelf en elkaar. En maak 2020 jouw jaar.

Medio augustus kreeg ik een voicemail bericht waarin ik gevraagd werd om auditie te doen voor de Nederlandse versie van de Tina Turner musical. Ik wist niet wat ik hoorde en heb het bericht nogmaals afgeluisterd. Ze hadden mijn naam via het programma All Together Now op RTL4 waarin ik jurylid was geweest en hadden mij gegoogled. Een echte eer dus. Maar de auditie viel precies in mijn vakantie. Daarnaast had ik de oproep voor acteurs/zangers al voorbij zien komen. Ik heb nooit ambitie gehad om in een musical te spelen, ik had nog nooit geacteerd en de maximale leeftijd was 40 jaar (ik was net een paar weken 48 jaar) Ik heb ze terug gebeld, maar kreeg niemand te pakken. Dus heb ik ze gemaild. Dat ik zeer dankbaar was en dat het echt mijn dag had gemaakt dat ze mij auditie wilden laten komen doen, maar dat ik dan dus vakantie had in het buitenland en dat ik ‘al’ 48 was. Een dag erna kreeg ik een mail terug of ik dan digitaal auditie wilde doen. Ik moest dan een filmpje opnemen thuis waarin ik een lied uit de musical zing en een scène uit de musical acteer. Zij hadden mij in gedachten als de moeder van Tina, Zelma. Ik had niks te verliezen dacht ik, dus why not. Maar zoals ik al zei heb ik totaal geen ervaring met acteren of auditie daarvoor doen, dus ik heb de scène regel voor regel opgenomen en dan elke regel een paar keer met verschillende klemtonen en emoties(vond ik). Zo zenuwachtig als wat was ik. Ongeveer een week later kreeg ik via de mail de vraag of ik de scène nogmaals in het geheel op wilde nemen. Ik zat toen in het buitenland, maar heb dat thuis in de dagen tussen de 2 buitenlandse vakanties gedaan. Met hulp van Margot. Ik zweette me kapot van de zenuwen en was totaal uit mijn comfort zone. Maar 2 keer opgenomen en verstuurd. Afgelopen maandag op vakantie kreeg ik de mail dat ik niet door was naar de volgende auditie ronde. Jammer, want ik had dat graag meegemaakt. Ik ben nog steeds dankbaar dat ik deze kans van hen kreeg. Het is niet mijn ambitie om in een musical te acteren. Laat mij maar het liefst 4 avonden/dagen per week zingen. Maar het was een eer om gevraagd te worden. Ook al was het echt echt echt out of my comfort zone.

Er is al jaren veel discussie onder muzikanten over (te) goedkoop optreden en broodroof. En dan vooral door muzikanten die naast de muziek nog een baan hebben. Want die hebben al een inkomen dus kunnen minder vragen. Er zullen er vast velen zijn die zo redeneren. Als we maar kunnen spelen, maakt niet uit voor hoeveel. Ik heb nu een goed betaalde bijbaan naast de muziek (ook omdat ik niet volledig van de muziek kan leven) Maar ik merk juist dat dat voor mij anders werkt. Ik heb nog andere inkomsten dus ik hoef niet voor een ‘laag’ bedragje op te komen treden. Ik weet wat ik waard ben en wat ik voor een opdrachtgever kan betekenen. En als diegene dat niet ziet en daar geen/weinig geld aan wil of kan uitgeven, even goede ‘vrienden’ maar dan blijf ik liever thuis. Natuurlijk treed ik graag zoveel mogelijk op! Ik vind het heerlijk om op het podium te staan en mensen te zien genieten van mijn zang en stage presence. Maar dan wel tegen de juiste vergoeding. Als ik miljonair zou zijn, zou ik toch ook niet gratis gaan werken?

Koningsdag

Elk jaar rond Koningsdag krijg ik dezelfde vraag/opmerking: Je zult het wel druk hebben dan als zangeres. En mijn antwoord is steevast nee. Wat mensen dan weer raar vinden. Maar ik niet. Ja zo af en toe heb ik wel een optreden op of de dag voor Koningsdag, maar ook dan heb ik het gevoel dat mensen een ander verwachtingspatroon hebben. En dat komt door de muziek die ik zing en de regio waar ik woon. Op dat soort dagen wil men feesten en keihard dronken of halfdronken meezingen. De muziek die ik zing, voornamelijk soul en disco, leent zich er wel voor om te dansen en lekker mee te zingen. Maar het is geen polonaise muziek. En dat is nou eenmaal ook de muziek die men op die dagen wil horen. Niks mis mee, maar dan moet je mij inderdaad niet boeken. Koningsdag is daarom voor mij meestal een lekkere chill dag. Ik laat de vele optredens op die dag dus graag over aan artiesten die wel passende muziek brengen. Fijne Koningsdag!

Verlegen 

Ik ben verlegen. Ja..ik. Niemand gelooft dat als ik dat zeg. Maar ik ben altijd verlegen geweest. Ik kan daar alleen nu wel beter mee omgaan dan vroeger. Vooral door grappen te maken. Als ik in een grote groep ben hoor/zie je me bijna niet. Ik observeer dan vooral. Omdat ik vaak niet zoveel te zeggen heb. Of niet weet wat ik moet zeggen. Onzekerheid. Daarnaast heb ik gemerkt dat (grote) groepen mij energie kost als ik mij erin ‘stort’ zoals ik qua persoonlijkheid wil. Alsof ik aan iedereen een stukje van mijn energie moet geven in plaats van gewoon aanwezig te zijn. Daarom zit ik meestal rustig in een hoek en observeer. Ik vind het helemaal niet erg als mensen dan mij aanspreken of bij mij komen zitten. Ik klets dan echt gezellig mee. Maar ik wil dan niet in het middelpunt van de aandacht staan. Hoe anders is dat als ik op een podium sta. Ik ben er zelfs achtergekomen dat, hoe spannend ook, ik het heerlijk vind om optredens te doen waarbij ik voornamelijk rustige nummers zing. Waarom? Omdat het dan een soort concert wordt. Mensen luisteren naar mij. Alle aandacht is op mij, mijn stem en optreden. Had je mij dat in 2006 gezegd toen ik voor het eerst solo ging zingen, had ik je uitgelachen. Want hoe swingender mijn optreden, hoe meer mensen gingen dansen en minder op mij zouden letten. Dus ja, de verlegenheid zal altijd blijven. En ik weet ook wel dat dat in de showbizz wellicht niet echt handig is, want als ze je niet ‘zien’ weten ze ook niet wat je kan en wordt je onderschat in je kunnen. Maar ik kan en wil mij niet anders voordoen dan ik ben. En geloof me, als het ertoe doet, zorg ik ervoor dat je me ziet!

Ik ben arrogant. Althans dat denken mensen wellicht van mij. Maar ik weet wanneer ik iets goed kan (en ook of ik iets niet goed kan) Ik weet dat ik goed kan zingen en dat ik plezier en energie uitstraal als ik zing/optreed. Als ik dat zelf niet vind, kan ik mijzelf ook niet verkopen als zangeres. Ik heb geloof in mijzelf, in mijn kunnen en wat ik voor mensen kan betekenen die een optreden van mij boeken. Ik vind in jezelf geloven heel wat anders dan arrogant zijn. Als creatieve ondernemer moet je ook wel stevig op je benen staan, want je moet jezelf en het product dat je creëert verkopen. Ik denk zelfs dat jezelf goed kunnen verkopen als creatieveling soms nog belangrijker is dan het product of de dienst die je aanbiedt. Natuurlijk zijn er ook mensen die, in mijn geval, mij boeken omdat ze mijn stem mooi vinden. Maar ik ben niet de enige zangeres in Nederland die zingt. En er zijn er velen die dezelfde liedjes zingen als ik. Natuurlijk zijn we allemaal uniek in hoe we de liedjes zingen, maar dat moet ik dus zien te verkopen. Waarom moet men voor mij kiezen? Waarom ben ik ‘beter’? En waarom vraag ik deze prijs voor mijn dienst? “Nee, je bent te duur. Nee, je bent niet wat we zoeken. Nee, we hebben voor iemand anders gekozen. Nee, jouw stem is niet wat we zoeken. Nee, jouw uiterlijk is niet wat we zoeken. Kun je het ook gratis komen doen?” Zie jezelf met dit soort afwijzingen maar te blijven verkopen zonder sterk in je schoenen te staan en in jezelf te blijven geloven. 

Er doet een Nederlandse, in Nederland bekende, zangeres mee aan America’s Got Talent. En ze is weer een ronde verder waar we best trots op zijn. Maar ik lees op socialmedia ook berichten als waarom gaat ze daar mee doen, ze is hier toch al bekend? Is Nederland niet goed genoeg voor haar? Andere Nederlandse sterren verdienen hier toch ook genoeg geld, waarom wil zij meer? Ik las zelf ergens dat iemand zei dat sterren als Alicia Keys toch ook niet hier mee komen doen aan talentenjachten. Zoals we hier vaak zeggen: Doe maar gewoon dan doe je goed genoeg. Waarom? Waarom kunnen we niet kijken hoe ‘ongewoon’ het kan worden? Waarom kan ongewoon niet het nieuwe ‘gewoon’ worden? Als men promotie kan maken binnen een bedrijf waar men werkt zegt men ook geen nee tegen die kans op meer geld en meer uitdaging. Dit is een soort promotie die zij kan maken. (Meer) bekendheid internationaal waardoor er meer grotere optredens in binnen- en buitenland komen. In Nederland zegt men ook wel eens iets of iemand is on-Nederlands goed. Alsof iets of iemand die uit Nederland komt niet zo goed kan zijn. We zijn gewoon goed in Nederland. Ik hoop dat we het toe gaan juichen als mensen de top willen bereiken in hun carrière. En dan niet alleen in de sport maar ook in ieder ander vakgebied dus ook de muziek. 

Gisteren las ik een oproep op Facebook van een klein televisieprogramma op een grote landelijke zender. Zij zochten een zanger of zangeres die tijdens 8 opnamedagen wilde komen optreden tijdens een bbq op verschillende locaties. Geluid moest zelf verzorgd worden. Verblijfkosten waren inbegrepen. Maar nu komt het..er was geen gage. Zo’n programma heeft een presentator. Ik weet zeker dat hij gewoon betaald wordt, al is het ook promotie. Er zal een filmploeg zijn. Zelfde verhaal. En er zullen vast en zeker ook nog achter de schermen mensen werken die ook gewoon een hypotheek moeten betalen en boodschappen moeten doen. Het vlees en dergelijke voor de BBQ’s zal ook niet gratis geleverd worden. Waarom vind men het dan raar dat wij als zangeressen en zangers ook gewoon betaald willen worden voor ons werk? Wat maakt het dat ons werk voor minder aangezien wordt? Blijkbaar zijn we wel belangrijk genoeg om te vragen om te komen zingen. Men wil niet gewoon muziek opzetten, maar een optreden. Maar het mag dus niks kosten. En ook het geluidsapparatuur kan niet door hen verzorgd worden, daar moeten we ook zelf voor betalen. Toen er door een zanger gevraagd werd waarom het gratis moest, kreeg hij als antwoord dat talentenjachten ook gratis zijn en dat wij bekrompen mensen zijn. Omdat we betaald willen worden voor ons werk zijn we bekrompen? Een talentenjacht is 1 liedje per aflevering. Dit is een heel optreden! Ik heb 1 goed doel die ik gratis steun elk jaar. En, ben ik eerlijk, het geeft mij ook meer naamsbekendheid hier in de regio. Daarnaast treed ik tegen een geringere gage op bij diverse stichtingen en instellingen. Maar ik moet het dus vooral hebben van de gewone optredens en werk die ik ernaast moet doen. Naast dat ik net als iedereen gewoon rekeningen en belastingen te betalen heb(zie mijn blog Pro Deo), wil ik ook waardering voor mijn vak als zangeres. En als zo’n grote organisatie niet eens een kleine portemonnee wil trekken, is die waardering dus ver te zoeken. En als zij mijn optredens het betalen niet waard vinden, hoe gaan ze mijn optredens dan ‘verkopen’ op de televisie?

Ik vond het altijd raar dat er überhaupt een vrouwendag was. Waarom geen mannendag? Daardoor bleven we toch juist ‘bijzonder’? Net als coming out day. Secretaresse dag etc “Op die dagen denken we aan jullie” “Dus de rest van het jaar moet je niet zeuren” Nu vind ik het jammer dat die dagen nodig zijn. Vrouwen worden nog steeds achtergesteld. Krijgen minder salaris voor hetzelfde werk. Dit vooral ook omdat wij vrouwen soms niet durven door te pakken qua verhoging salaris. Mannen hebben vaak meer lef en krijgen ook daardoor al meer voor mekaar. Maar het is helaas ook het vrouw zijn waardoor je al achter loopt. 😉Ik ben daarnaast ook nog eens donker qua huidskleur en lesbisch…. Dus ja, het is helaas nodig deze dagen hoe oneerlijk ook. En mannen hebben geen dag nodig want ‘zij’ zijn al daar waar wij vrouwen heen willen. Gaan we er ooit komen? Ik hoop het. Ik denk dat we moeten beginnen bij samenwerken en voor elkaar op komen. Ik heb regelmatig meegemaakt zowel in de muziek als op kantoor dat vrouwelijke collega’s jaloers werden op mijn talent en mij daardoor gingen tegenwerken. Hun onzekerheid kwam naar boven. Ik voelde mij dan daar weer niet prettig bij en ging mijzelf inhouden. Ik wilde ‘vrienden’ met iedereen zijn. Dat heb ik afgeleerd gelukkig. Maar als we daar nou mee zouden ophouden en elkaar verder omhoog zouden helpen ipv naar beneden komen we zeker verder. Niet alleen als vrouwen, maar ook als bevolkingsgroepen en geaardheid.

Van mij wordt meer verwacht. Dat gevoel heb ik altijd gehad. Eigenlijk al sinds ik klein was. Maar waar komt dat gevoel vandaan? Zover ik mij kan herinneren heb ik nooit van mijn ouders gehoord dat ik harder mijn best moet doen omdat ze dat van mij verwachten. Wel dat ik harder mijn best moet doen dan vrienden en leeftijdgenoten hier in Nederland, maar dat had een andere reden. Waarom heb ik het mijzelf dat aangeleerd dat er meer van mij verwacht wordt? Ik merk het regelmatig aan mijzelf bij optredens. Ik sta lekker te zingen voor mijn gevoel en ik zie dan mensen naar mij kijken en met elkaar praten. Vinden ze het niet goed? Denk ik dan direct. Hadden ze er meer van verwacht? Ben ik dan te duur voor wat ik breng? Geen goede gedachtes als je staat op te treden en ik probeer ze ook snel weer uit te schakelen en mij weer op de muziek te concentreren. Het rare is dat ik het juist niet heb als ik kantoorwerk doe. Ik weet dat ik daar heel goed in ben. Ook uit ervaring weet ik dat…als je voor 6 maanden of zo aangenomen wordt maar uiteindelijk een jaar of langer mag blijven weet je dat je het goed doet. Maar zoals ik al zei dat weet ik ook gewoon, ook als ik niet langer kan blijven. Die zelfvertrouwen heb ik. Waarom heb ik dat dan niet in de muziek. Ik ben goed, anders kon ik dit niet al bijna 8 jaar professioneel doen. Waarom heb ik dan niet hetzelfde zelfvertrouwen als tijdens kantoorwerk. Eigenlijk is het helemaal niet dat anderen meer van mij verwachten, nee ik verwacht meer van mezelf. En het is al een grote stap dat ik mij dat, op deze zondag precies een jaar na mijn eerste eigen concert, besef en daar wat mee kan doen.