Zangeres Patricia Foort
Nostalgie voor jong en ouder

Ik merkte vandaag, niet voor de eerste keer, dat ik tijdens het wandelen in de natuur, op een onbekend pad, meer naar de grond kijk dan om mij heen. Aan de ene kant begrijpelijk want ik wil niet struikelen of ergens in stappen waar ik niet in wil stappen. Maar daardoor zie ik juist de mooie nieuwe omgeving niet. Zie ik de bomen, de natuur, de vogels etc niet. Ik zie alleen mijn schoenen en het pad voor me. Terwijl ik wel om mij heen kijk als ik op een gewone bekende weg loop. En dan is er juist weinig natuur te zien. Maar dan weet ik waar ik loop en is de weg ook goed begaanbaar.
Dat deed mij beseffen dat het met mijn muziekleven ook een beetje zo is. Ik kijk veel naar voren op mijn pad omdat mijn muzikale pad onbekend is. Ik vergeet dan nog wel eens om opzij te kijken en onderweg te genieten. Het is natuurlijk goed om vooruit te kijken. Ik heb nog wel wat muzikale doelen: een jazz/soul combo (ik heb zelfs al liedjes geselecteerd in Spotify hiervoor), een EP/CD met eigen nummers, nog een concert in een mooie zaal, weer een kerstconcert. En die dingen gaan ooit  gebeuren. Maar ik vergeet daardoor dus om mij heen te kijken. Dit pad zal onbekend blijven, want ik maak zelf dat pad. Niemand anders is mij voor gegaan op mijn pad en ik kan dus niemands voetstappen volgen. Stilstaan is geen optie. Terug lopen ook niet. Maar langzamer lopen wel. Dat geeft mij dan tijd om me heen te kijken op deze onbekende weg. En misschien neem ik daardoor wel net een ander pad met een nog mooiere omgeving.

Verlegen 

Ik ben verlegen. Ja..ik. Niemand gelooft dat als ik dat zeg. Maar ik ben altijd verlegen geweest. Ik kan daar alleen nu wel beter mee omgaan dan vroeger. Vooral door grappen te maken. Als ik in een grote groep ben hoor/zie je me bijna niet. Ik observeer dan vooral. Omdat ik vaak niet zoveel te zeggen heb. Of niet weet wat ik moet zeggen. Onzekerheid. Daarnaast heb ik gemerkt dat (grote) groepen mij energie kost als ik mij erin ‘stort’ zoals ik qua persoonlijkheid wil. Alsof ik aan iedereen een stukje van mijn energie moet geven in plaats van gewoon aanwezig te zijn. Daarom zit ik meestal rustig in een hoek en observeer. Ik vind het helemaal niet erg als mensen dan mij aanspreken of bij mij komen zitten. Ik klets dan echt gezellig mee. Maar ik wil dan niet in het middelpunt van de aandacht staan. Hoe anders is dat als ik op een podium sta. Ik ben er zelfs achtergekomen dat, hoe spannend ook, ik het heerlijk vind om optredens te doen waarbij ik voornamelijk rustige nummers zing. Waarom? Omdat het dan een soort concert wordt. Mensen luisteren naar mij. Alle aandacht is op mij, mijn stem en optreden. Had je mij dat in 2006 gezegd toen ik voor het eerst solo ging zingen, had ik je uitgelachen. Want hoe swingender mijn optreden, hoe meer mensen gingen dansen en minder op mij zouden letten. Dus ja, de verlegenheid zal altijd blijven. En ik weet ook wel dat dat in de showbizz wellicht niet echt handig is, want als ze je niet ‘zien’ weten ze ook niet wat je kan en wordt je onderschat in je kunnen. Maar ik kan en wil mij niet anders voordoen dan ik ben. En geloof me, als het ertoe doet, zorg ik ervoor dat je me ziet!

Vandaag had ik eigenlijk een optreden gehad, maar deze is door omstandigheden van de opdrachtgever afgezegd. Althans verzet naar een andere datum, want ik werk (bijna) altijd met een overeenkomst. Er zouden anders weinig mensen aanwezig zijn. Nou zie ik natuurlijk graag veel mensen genieten van mijn zang en de liedjes die ik zing….ik droom nog steeds van solo zingen in een vol Ahoy en tijdens een Oscaruitreiking. #dreambig Maar mensen maken zich daar drukker over dan ik. Voor mij maakt het namelijk helemaal niet uit hoeveel mensen er voor mij staan of zitten. Ik heb regelmatig tijdens huiskamerfeestjes voor een stuk of 10 mensen gezongen. Het waren super leuke feestjes. De mensen gingen net zo lekker los als tijdens een feest met meer publiek. Ik geniet sowieso van het optreden en zingen hoeveel mensen er ook voor mij staan of zitten. Dus opdrachtgevers maak je om mij geen zorgen als de opkomst van jullie gelegenheid wat tegen valt. Ik zal er ook dan een super mooie middag of avond voor de aanwezigen van maken. 

Volgens mij is de maand december voor elke artiest (die dit wil) een lekkere drukke maand. Van alle kanten komen er aanvragen binnen voor een kerstreceptie, kerstdiner etc. Voor mij is december al jaren een maand waar ik minstens 10 optredens voor binnen krijg. En helaas ook veel vraag voor data waar ik al bezet ben. Soms kan ik er wel twee op een dag doen als het qua tijdstip van de optredens kan. Maar meer lukt mij fysiek niet. En de dag erop ben ik dan ook liever vrij. Ik heb altijd iets van oplaadtijd nodig zowel geestelijk als lichamelijk. Alsof ik een stukje van mezelf had gegeven. Ik snapte dat nooit. Andere artiesten om mij heen doen er soms 3 op een dag en dan een paar dagen achter elkaar. En dan bedoel ik nog niet eens 30 minuten optredens. Nee minstens 2 sets. Of stappen net uit het vliegtuig terug van vakantie of een optreden en hup weer naar de volgende gig. Ik kan dat niet..ik heb het een keer moeten doen een paar jaar geleden en mijn stem werkte direct niet volle de volle 100% mee. Ik was er jaloers op dat anderen dat wel zonder problemen konden. Maar nu weet ik dat ik gewoon anders in elkaar zit wat dat betreft. Iemand zei het vandaag tegen mij en ik heb het wel eens eerder gehoord: Ik zing met hart en ziel. Dat voelt en ziet men. Ik begreep nooit wat men bedoelde. Ik zing toch niet anders dan anderen? Maar blijkbaar straal ik iets uit als ik zing wat ik zelf niet door heb. Ik geef een stukje van mezelf bloot als ik zing. Daarom kan ik waarschijnlijk ook geen liedjes zingen waar ik niks mee heb. Ik moet er altijd wat bij voelen om het over te brengen. Des te lekkerder is het om solo zangeres te zijn. Ik kan mijn eigen repertoire bepalen. En blijkbaar heb ik een goede smaak. Ik ben niet zoals veel artiesten om mij heen aan een boekingskantoor gekoppeld die veel optredens voor hen regelt. Toch weten verschillende opdrachtgevers mij te vinden in deze drukke maand december, maar ook daar buiten. En daar ben ik trots op. Dat ik ook in 2019 maar veel oplaadtijd nodig mag hebben.  

Ik ben een boek aan het lezen. En alles in dat boek is tot nu toe perfect. Zo perfect dat ik al aardig wat bladzijden heb doorgebladerd omdat ik zeker wist dat er ergens wat mis moest gaan. Om er dan achter te komen dat er niks mis is gegaan en dat ik voor niks die bladzijden niet heb gelezen en voor niks niet vol in het verhaal ben gegaan. Bang dat het te perfect is, dat het nooit (lang) goed kan gaan. Die angst heb ik ook in mijn werk als zangeres. Dan komt er een leuke aanvraag binnen en dan merk ik dat ik al denk dat die dan wel niet door zal gaan omdat ik al een optreden heb, of op vakantie ben of om een andere reden. Zelfbescherming. Als ik zo al denk kan ik niet teleurgesteld raken. Of in het geval van het boek dan zal ik niet schrikken. Maar daardoor mis ik juist de leuke dingen. Want die bladzijden kan ik nu nog wel gaan lezen, maar er zit niks onverwachts meer in. En doordat ik zo aan het doemdenken ben over de leuke aanvraag, vergeet ik te genieten van het feit dat ik een aanvraag kreeg. Is ook wel iets mens eigen, iets negatiefs zien. Op socialmedia zie ik het namelijk ook regelmatig. Plaatst iemand een leuk filmpje of foto en dan kan men niet alleen reageren met leuk of zoiets. Nee, er komt vaak ook nog een komma maar achteraan (of ik denk dat te lezen😉) Ik word aanstaande maandag 47 jaar en dit levensjaar ga ik vaker ‘punten’ zetten. En verder lezen zonder bladzijden over te slaan. 

Ik vond het altijd raar dat er überhaupt een vrouwendag was. Waarom geen mannendag? Daardoor bleven we toch juist ‘bijzonder’? Net als coming out day. Secretaresse dag etc “Op die dagen denken we aan jullie” “Dus de rest van het jaar moet je niet zeuren” Nu vind ik het jammer dat die dagen nodig zijn. Vrouwen worden nog steeds achtergesteld. Krijgen minder salaris voor hetzelfde werk. Dit vooral ook omdat wij vrouwen soms niet durven door te pakken qua verhoging salaris. Mannen hebben vaak meer lef en krijgen ook daardoor al meer voor mekaar. Maar het is helaas ook het vrouw zijn waardoor je al achter loopt. 😉Ik ben daarnaast ook nog eens donker qua huidskleur en lesbisch…. Dus ja, het is helaas nodig deze dagen hoe oneerlijk ook. En mannen hebben geen dag nodig want ‘zij’ zijn al daar waar wij vrouwen heen willen. Gaan we er ooit komen? Ik hoop het. Ik denk dat we moeten beginnen bij samenwerken en voor elkaar op komen. Ik heb regelmatig meegemaakt zowel in de muziek als op kantoor dat vrouwelijke collega’s jaloers werden op mijn talent en mij daardoor gingen tegenwerken. Hun onzekerheid kwam naar boven. Ik voelde mij dan daar weer niet prettig bij en ging mijzelf inhouden. Ik wilde ‘vrienden’ met iedereen zijn. Dat heb ik afgeleerd gelukkig. Maar als we daar nou mee zouden ophouden en elkaar verder omhoog zouden helpen ipv naar beneden komen we zeker verder. Niet alleen als vrouwen, maar ook als bevolkingsgroepen en geaardheid.

Van mij wordt meer verwacht. Dat gevoel heb ik altijd gehad. Eigenlijk al sinds ik klein was. Maar waar komt dat gevoel vandaan? Zover ik mij kan herinneren heb ik nooit van mijn ouders gehoord dat ik harder mijn best moet doen omdat ze dat van mij verwachten. Wel dat ik harder mijn best moet doen dan vrienden en leeftijdgenoten hier in Nederland, maar dat had een andere reden. Waarom heb ik het mijzelf dat aangeleerd dat er meer van mij verwacht wordt? Ik merk het regelmatig aan mijzelf bij optredens. Ik sta lekker te zingen voor mijn gevoel en ik zie dan mensen naar mij kijken en met elkaar praten. Vinden ze het niet goed? Denk ik dan direct. Hadden ze er meer van verwacht? Ben ik dan te duur voor wat ik breng? Geen goede gedachtes als je staat op te treden en ik probeer ze ook snel weer uit te schakelen en mij weer op de muziek te concentreren. Het rare is dat ik het juist niet heb als ik kantoorwerk doe. Ik weet dat ik daar heel goed in ben. Ook uit ervaring weet ik dat…als je voor 6 maanden of zo aangenomen wordt maar uiteindelijk een jaar of langer mag blijven weet je dat je het goed doet. Maar zoals ik al zei dat weet ik ook gewoon, ook als ik niet langer kan blijven. Die zelfvertrouwen heb ik. Waarom heb ik dat dan niet in de muziek. Ik ben goed, anders kon ik dit niet al bijna 8 jaar professioneel doen. Waarom heb ik dan niet hetzelfde zelfvertrouwen als tijdens kantoorwerk. Eigenlijk is het helemaal niet dat anderen meer van mij verwachten, nee ik verwacht meer van mezelf. En het is al een grote stap dat ik mij dat, op deze zondag precies een jaar na mijn eerste eigen concert, besef en daar wat mee kan doen.

Ik hou van deze tijd van het jaar zo rond 10 december. De sneeuw en kou uitgezonderd. Ondanks het feit dat ik hier geboren en getogen ben, wil mijn lichaam zich niet aanpassen aan de kou 😉 Kerstliedjes op de radio, iedereen lijkt vrolijker en ondanks het koude weer is de sfeer warmer door alle kerstlichtjes en kerstbomen. Alle winkels zijn mooi versierd en er is veel bling bling kleding te koop die super zijn voor mijn optredens. Ik heb van 1976 tot 1980 in Suriname gewoond en ook daar is de traditie van liedjes en versieringen vol aanwezig. Daar liep ik natuurlijk dan wel in mijn korte broek rond met kerst. Dus een iets andere viering maar net zo leuk. Ik vind het in deze tijd heerlijk om kerstfilms aan te zetten, verwarming lekker warm aan en lekker eten/drinken. En ik begin dan ook altijd jaar en mijn leven te overdenken. Waar sta ik nu, wat heb ik bereikt en waar ga ik heen. Dit jaar was muzikaal gezien een super jaar met als grootste hoogtepunt mijn eigen concert in theater de Mythe voor 422 betalende gasten. Ik denk er echt elke dag met veel plezier aan terug. Wat natuurlijk ook super gaaf was was mijn optreden met een combo in restaurant Lisse in Kentucky. Één van mijn muziekdromen is een eigen jazz/soul combo met toetsenist, (contra)bassist en drums. It’s gonna happen! En natuurlijk nog een mooi optreden met gitarist Tom Punt mogen geven tijdens een huwelijksceremonie en receptie op Mallorca. Daarnaast een swingend optreden gehad in de buurt van Hannover in Duitsland. Met nog vele mooie optredens was het een super jaar die qua aantallen niet het record zal breken denk ik, maar we tellen vanaf dit jaar ook niet meer. Ik ga voor kwaliteit en niet voor kwantiteit. In 2018 hoop ik een cd met vooral nieuwe en eigen nummers op te nemen. En wat er voor de rest op mijn muzikale pad komt geen idee, want ik probeer meer in het nu te leven. Maar ik hoop natuurlijk op veel optredens tijdens verjaardagsfeesten, huwelijksjubileums, bruiloften, recepties, congressen, in restaurants, in hotels in heel Nederland, België, Duitsland maar hopelijk ook in landen waar ik een vliegticket voor nodig heb. Mijn agenda voor 2018 is open. Er staan wel al wat data in die reeds bezet zijn, maar ik heb nog genoeg ruimte om mensen blij te maken met muziek. Alvast fijne kerstdagen en een super gezond liefdevol 2018. Don’t take life for granted, cause it’s shorter than you think.

Believe

Ik heb rust! Dat is wat ik de laatste tijd merk. Gelukkig. Het gaat goed met mijn zang carrière en ik heb nog wensen. Ik heb meer vrijheid maar ook goede inkomsten. Alles gaat dus in een flow en ik ben ook niet bang dat ik het verlies. Of…ik maak mij er geheel niet druk om. Dit gevoel dat ik heb..rust..ik kan mij niet herinneren dat ik dat ooit gevoeld heb. Ik was altijd aan het ‘jagen/vechten’ en met mijn hoofd al bij volgende optreden terwijl de ander nog niet begonnen was. En altijd bezig met ja het gaat goed maar wat als… Of juist het gaat niet goed, hoe kan ik dat veranderen en waar ligt het aan, want bij anderen… En twijfels over mijzelf, was ik echt wel goed genoeg. Ik zou mijn gevoel zwaar gaan analyseren en ontleden. Er spelen nu ook andere zaken die minder leuk(understatement) zijn, maar wel belangrijker zijn. Wellicht dat ik daarom rust vind in alles wat met werk en inkomsten te maken heeft. Maar het maakt mij ook niet uit waarom ik de rust voel, ik heb het en ik ben er blij om. Ik hoop dan ook dat ik dit gevoel nog lang vast mag houden.

De afgelopen tijd kreeg ik veel, lees 7, dubbele aanvragen binnen. Dat zijn aanvragen voor dagen of tijden dat ik al een ander optreden of vakantie had staan. Daar baal ik natuurlijk van, want mijn doel als zangeres is om zoveel mogelijk op te treden en daar een zo hoog mogelijke omzet mee te behalen. En zeker daar ik nog genoeg dagen in mijn agenda heb staan waarop een optreden welkom is. Maar ik baal er ook van omdat ik op alle aanvragen die ik krijg ja wil zeggen. Men kiest mij, dat ben ik trots op. En ik wil deze mensen dan ook een mooie middag of avond bezorgen. Helaas kan mijn eenmanszaak geen franchise worden. Natuurlijk kan iemand anders precies hetzelfde repertoire zingen als ik. Maar ik ben uniek zoals ik al eens eerder schreef. En de andere zangeres ook. We lijken niet op elkaar, we hebben niet dezelfde stem, we hebben niet dezelfde energie en we stralen niet hetzelfde uit. Dus ja, als men vraagt of ik dan iemand anders ken, geef ik zeker een naam van een andere zanger of zangeres door. Maar dat gebeurt niet vaak. En daarom kun je als zanger/zangeres nooit concurrent van elkaar zijn. We zijn geen kopijen van elkaar waarbij gekeken wiens inkt donkerder dus beter is. Dus ja ik baal ervan dat ik niet kan, maar ik ben er ook trots op dat men voor mij had gekozen. De volgende keer beter.