Zangeres Patricia Foort
Nostalgie voor jong en ouder

Ik ben arrogant. Althans dat denken mensen wellicht van mij. Maar ik weet wanneer ik iets goed kan (en ook of ik iets niet goed kan) Ik weet dat ik goed kan zingen en dat ik plezier en energie uitstraal als ik zing/optreed. Als ik dat zelf niet vind, kan ik mijzelf ook niet verkopen als zangeres. Ik heb geloof in mijzelf, in mijn kunnen en wat ik voor mensen kan betekenen die een optreden van mij boeken. Ik vind in jezelf geloven heel wat anders dan arrogant zijn. Als creatieve ondernemer moet je ook wel stevig op je benen staan, want je moet jezelf en het product dat je creëert verkopen. Ik denk zelfs dat jezelf goed kunnen verkopen als creatieveling soms nog belangrijker is dan het product of de dienst die je aanbiedt. Natuurlijk zijn er ook mensen die, in mijn geval, mij boeken omdat ze mijn stem mooi vinden. Maar ik ben niet de enige zangeres in Nederland die zingt. En er zijn er velen die dezelfde liedjes zingen als ik. Natuurlijk zijn we allemaal uniek in hoe we de liedjes zingen, maar dat moet ik dus zien te verkopen. Waarom moet men voor mij kiezen? Waarom ben ik ‘beter’? En waarom vraag ik deze prijs voor mijn dienst? “Nee, je bent te duur. Nee, je bent niet wat we zoeken. Nee, we hebben voor iemand anders gekozen. Nee, jouw stem is niet wat we zoeken. Nee, jouw uiterlijk is niet wat we zoeken. Kun je het ook gratis komen doen?” Zie jezelf met dit soort afwijzingen maar te blijven verkopen zonder sterk in je schoenen te staan en in jezelf te blijven geloven. 

De afgelopen tijd kreeg ik veel, lees 7, dubbele aanvragen binnen. Dat zijn aanvragen voor dagen of tijden dat ik al een ander optreden of vakantie had staan. Daar baal ik natuurlijk van, want mijn doel als zangeres is om zoveel mogelijk op te treden en daar een zo hoog mogelijke omzet mee te behalen. En zeker daar ik nog genoeg dagen in mijn agenda heb staan waarop een optreden welkom is. Maar ik baal er ook van omdat ik op alle aanvragen die ik krijg ja wil zeggen. Men kiest mij, dat ben ik trots op. En ik wil deze mensen dan ook een mooie middag of avond bezorgen. Helaas kan mijn eenmanszaak geen franchise worden. Natuurlijk kan iemand anders precies hetzelfde repertoire zingen als ik. Maar ik ben uniek zoals ik al eens eerder schreef. En de andere zangeres ook. We lijken niet op elkaar, we hebben niet dezelfde stem, we hebben niet dezelfde energie en we stralen niet hetzelfde uit. Dus ja, als men vraagt of ik dan iemand anders ken, geef ik zeker een naam van een andere zanger of zangeres door. Maar dat gebeurt niet vaak. En daarom kun je als zanger/zangeres nooit concurrent van elkaar zijn. We zijn geen kopijen van elkaar waarbij gekeken wiens inkt donkerder dus beter is. Dus ja ik baal ervan dat ik niet kan, maar ik ben er ook trots op dat men voor mij had gekozen. De volgende keer beter.

Een gewoon zwart T-shirt kost 15 euro ongeveer. Zet er het logo van Calvin Klein, Tommy Hilfiger, Adidas of wat dan ook datzelfde shirt met dezelfde kwaliteit kost 80 euro. En dan is men als klant ook blij dat men er 80 euro voor mag betalen. Wat is dat toch met naamsbekendheid en merken. In de muziek is dat ook zo. Een jaar geleden had men voor een bepaalde artiest voor een half uur optreden (wat meer werk is en meer tijd kost dan dat half uur) geen 250 euro willen betalen. Maar nu heeft diezelfde artiest Hollands Got Talent, Idols of the Voice of Holland gewonnen en vraagt men 3000 euro voor een half uur van diezelfde artiest. €n men betaalt daar ook voor. Okay, men betaalt dan ook voor management, meer techniek want groter publiek, chauffeur, wellicht beveiliging, maar men betaalt in eerste instantie toch voor datzelfde optreden van dezelfde artiest. Waarom laten we ons leiden door naam/merk en kijken we niet naar de kwaliteit. Die 250 euro van een jaar geleden was wellicht zelfs te laag voor de kwaliteit, maar geen naam/merk dus wordt er zelfs onderhandeld of de prijs niet lager kan. En ja, hier komt ook smaak om de hoek kijken. Wellicht zou je zelfs geen 250 euro betalen voor een bepaalde artiest ook al is hij/zij de winnaar van The Voice of Holland. Maar kwaliteit zou belangrijker moeten zijn dan naamsbekendheid. En voor de programmamakers..kwaliteit zou ook belangrijker moeten zijn dan een zielig verhaal of een mooi plaatje. Wellicht zouden we dan meer van de winnaars horen na afloop van het programma. Uitzonderingen, zoals O’g3ne, natuurlijk daargelaten.

Tegen een betaalbare prijs… Onlangs zag ik dat weer in een oproep staan. Ik ben een beetje allergisch voor het woord betaalbaar. Want wat bedoelt de vraagsteller dan precies? Goedkoop of voor haar/zijn portemonnee betaalbaar? En wat is dan dat portemonnee bedrag precies? Kortom een niks zeggend woord…betaalbaar. Maar nu probeer ik eigenlijk om te denken. Ik ben betaalbaar…alle leveranciers van producten of diensten zijn betaalbaar. Iemand zei dat goed op Facebook in een groep: Als we onbetaalbaar zouden zijn, zou ons product of dienst onverkoopbaar zijn. En hoe ik het ook wil wenden of keren ik verkoop mijzelf als zangeres. Ik kan nu technisch gaan uitleggen waar mijn betaalbaarheid op gebaseerd is zoals reistijd, belastingen, studie, verzorging stem etc, maar dat doet er ff niet toe. De klant bepaalt zelf of hij mijn dienst aantrekkelijk vindt of niet. Net als een appel. Je staat voor de kraam en bekijkt de appels die er liggen. Zien ze er goed uit en zijn ze de prijs die er voor gevraagd wordt waard. Bij ja, koop je het product, bij nee doe je het niet, bij twijfel ga je bij de concurrent kijken en vergelijken. Dat laatste is lastiger als het een dienst als het mijne betreft, want ik ben uniek en mijn concullega’s ook. Dus dan wordt het appels met peren vergelijken en is de vraag waar de smaak naar uit gaat. Maar waar je ook voor kiest, de dienst is altijd betaalbaar. Tevreden klanten zijn u namelijk voor gegaan en andere klanten zullen ook volgen. Mijn vraag aan de klant is dus: Vindt u mij betaalbaar?

Ik ben uniek. Er is niemand zoals ik. Een Nederlandse zangeres van Surinaamse afkomst geboren in Dordrecht woonachtig in Goes, afgestudeerd aan het conservatorium van Hilversum. Dat ben ik onder andere. Ik kan mij niemand bedenken die precies diezelfde achtergrond heeft. Ik ben dus uniek. Jij ook. Waarom praten we dan toch over concurrentie? Als iedereen uniek is, is er toch geen concurrentie? Helaas wel, want hoe uniek we ook allemaal zijn, er zijn altijd anderen die precies hetzelfde werk doen als jij. Ik ben solo zangeres en met mij zijn er velen die dit werk doen. Hoe onderscheid ik mij dan van mijn concurrentie? Ik heb geen idee :-). Ik heb daar jaren over na gedacht en probeerde iedere keer wat te verzinnen wat anderen niet doen. Wel met een toetsenist, niet met een toetsenist. Met een gitarist, niet met gitarist. Met een andere zanger of zangeres die een heel ander repertoire heeft dan ik een duo vormen. Een vaste combinatie vormen met een dj. Mijn prijs aardig verlagen of juist verhogen. Etc etc. Allemaal zaken die ik bij concurrenten zag. Als ik dat ook ga doen dan…. En toch haalde ik niet de 120 optredens per jaar die ik toendertijd wilde halen. En waarom niet? Omdat ik niet hetzelfde ben als mijn concurrentie of eigenlijk concullega’s.  Ja, ik zing in sommige gevallen dezelfde liedjes, maar ik heb niet dezelfde stem of voorkomen als zij. We kleden ons niet gelijk. We lijken ook niet op elkaar. We zijn uniek. Maar dat is dus wel heel smaakgevoelig. Dus ja, ik kan er alles aan willen doen om mijzelf te onderscheiden, maar als mijn stem, manier van optreden, muziek die ik breng of voorkomen niet de smaak is van degene die mij moet boeken, kan ik er alles aan doen om dit te veranderen, zij gaan mij niet boeken. Want geven de voorkeur aan een ander unieke  zanger/zangeres. Dan zou ik wellicht eigen nummers moeten gaan doen in plaats van covers. Maar ook dan is het smaakgevoelig of ze deze nummers gaan kopen en of ze mij gaan boeken. Dus…ik kijk nu naar wat ik wil over brengen, wat ik wil zingen, wat ik qua gage/prijs wil ontvangen en wat ik daaraan over wil/moet houden. Daarin ben ik niet uniek, maar ik ben uniek genoeg.

In deze laatste blog van 2016 kijk ik terug naar een muzikaal mooi jaar. Een jaar die begon in januari 😉 met optredens in de Efteling en in een zorgcentrum. In februari, om precies te zijn 22 februari,  heb ik de grote sprong genomen naar het spannende wat aanstaande 18 februari gaat gebeuren. Mijn eigen concert. En ik had ook een heel leuk optreden in Moerkapelle in februari. In maart had ik een paar leuke optredens waaronder een 50e huwelijksjubileum in Akersloot en een optreden tijdens ladiesnight in de bioscoop in Goes. In april had ik een aantal leuke optredens in de buurt. En april is ook de maand dat mijn crowdfunding startte op Voordekunst voor mijn concert. Spannende maanden volgden, want zou ik het halen of niet. Zowel in mei als juni mooie optredens mogen verzorgen waaronder optreden naast Jan en Annie (BZN) in Nuenen en natuurlijk, elk jaar weer eer, tijdens de Delta Ride for the Roses The Rose zingen. En ja crowdfunding geslaagd. Concert in voorgenomen vorm was een go! In juli mocht ik voor ‘familie’ optreden in Hoogerheide en onder andere een swingend optreden met DJ verzorgen tijdens een feest in Berkel en Rodenrijs. In augustus stond ik zoals elk jaar sinds 2014 weer in Leidschendam voor een feest op een tennispark aldaar. In september mocht ik 6 jaar na hun huwelijksfeest weer voor hetzelfde paar in Wychen optreden. In oktober stond ik onder andere in Landgraaf voor een Discoclassicparty. En mocht ik een masterclass volgen bij Berget Lewis. In november mocht ik eindelijk (was al in december vorig jaar ongeveer geboekt :-))in Wissenkerke optreden en weer naar de Efteling.

En nu zitten we in december. Behalve optreden in de Efteling, bij mijn ex-collega’s en gasten van Rabobank Oosterschelde, voor Stichting Gehandicapte Hulp, voor winkelcentrum Heinkenszand en met zangeres Albertina, kan ik nu al twee optredens met gospelgroep New Gospel Sensation XXL afstrepen bij de Toppers Kerstshows in Ahoy Rotterdam. Er volgen er nog 3 deze week.

2016 was dus een mooi succesvol muzikaal jaar. En ik ga voor een nog mooier muzikaler en succesvoller 2017. Er staan al wat buitenlandse optredens gepland, wellicht komt er nog 1 bij. Maar ook al een aantal mooie andere optredens. En ik heb nog een optreden bij Berget Lewis tegoed. Maar het belangrijkste op dit moment zakelijk/muzikaal gezien is 18 februari 2017 want dan sta ik met live band en gospelgroep een eigen concert te houden in mijn woonplaats Goes.

Fijne kerstdagen en tot volgend jaar.

Waarom noemt men op social media doorgaans alleen de leuke dingen of zaken die geslaagd zijn? Ik lees vaak vandaag een geslaagd project afgesloten of vandaag heel goed werk verricht. En dan komen daar heel veel likes en reacties op. Ik merk het ook. Alle optredens die ik tot nu toe heb gehad zijn geslaagd geweest en dat zet ik trots op Facebook. Tot er vorige week eentje kwam die minder geslaagd begon doordat het apparatuur dat men ingehuurd had niet deed wat men ervan verwachte. Daar baal ik dan natuurlijk flink van want ik moest mijn optreden 2 keer onderbreken daardoor. En de 2e keer duurde zo’n 10 minuten. Niet prettig voor mij en de organisatie baalt er dan ook flink van natuurlijk dat hun apparatuur niet werkt. Nu kan ik dan niks op social media erover zeggen, maar ik vond dat niet eerlijk. Als het goed gaat moet je het melden, maar ook als het minder gaat. Anders denkt iedereen dat je het altijd perfect voor elkaar hebt. Maar je merkt dan echt dat men niet weet hoe ze ermee om moeten gaan want ik heb dan veeel minder likes en reacties. Of…screent Facebook alle berichten zo zodat minder mensen het zien omdat het minder leuk nieuws is ook al was de rest van het optreden wel geslaagd? Geen idee, maar het viel mij op. Ik hoop natuurlijk dat ik voorlopig niet dat soort berichten hoef te plaatsen, maar mocht het weer gebeuren zal ik het weer doen. Nobody’s and nothing is perfect all the time. Dus als je een keer een k.. dag hebt, terwijl je altijd vrolijke optimistische berichten plaatst, plaats dat dan ook. We zijn mens. PS alsjeblieft dan niet van die berichten als pffff en dan alleen een boos of verdrietig gezichtje. Of alleen het woord Waarom of zoiets in de hoop dat mensen gaan vissen. Ik ben dan iemand die je negeert. Of je zegt wat er is of je zegt niks.

Gevoel

De postcodeloterij speelt op je gevoel. Je doet al jaren mee, maar durft niet op te zeggen. Je zou maar opzeggen, en precies een week later valt ie op jouw postcode. Je buren vieren feest, kopen een nieuwe auto en andere mooie nieuwe dingen en jij baalt want een week eerder en jij had ook gewonnen. Dat wil je niet, daar kun je niet mee leven. Dus blijf je meespelen. Eigenlijk is het “verkopen”van een optreden ook een beetje spelen op het gevoel. Maar dan meer op het positieve gevoel. Ik probeer uit te vinden wat men nodig heeft en of ik datgene kan leveren. Men boekt mij omdat men een leuke onvergetelijke doorgaans swingende avond wil hebben van een kwalitatief goede artiest die niet het onderste uit de kan vraagt (volgens mij tenminste, maar dat is aan een ieder om zelf bepalen of zij deze prijs wel of niet willen betalen) Voorheen wilde ik nog wel eens mijn prijs aanpassen aan de opdrachtgever, want ik wilde heeeel graag die opdracht binnen halen, maar nu weet ik dat ik dan net zo goed gratis kan komen optreden. Sindsdien krijg ik ook alleen de klanten die bij mij passen als klant. Klanten die waarderen wat ik breng voor de prijs die ik vraag. En ja, dan krijg ik niet altijd de opdracht, want er zijn genoeg anderen die het wel voor de prijs doen die de opdrachtgever wil betalen. Maar ik merk dat ik verder kom door soms nee te zeggen. Er komt dan meestal wel een andere ja.

Betere klus

Ik heb het hier al vaker over gehad. Maar ik hoorde het onlangs weer dus kom er nogmaals op terug. Ik ben een professionele zangeres dus ik moet van de gages die ik vraag/krijg alles betalen. Van eten, verzekeringen, belastingen tot sparen voor later. Dus ja ik ga dan natuurlijk graag altijd voor goed betaalde opdrachten. Maar ook voor leuke bij mij passende opdrachten. Als ik eenmaal een klus heb aangenomen en het mondeling(vooral bij vaste klanten) of schriftelijk is vastgelegd, staat ie in mijn agenda, kan de opdrachtgever op mijn aanwezigheid rekenen en ga ik zorgen voor een top optreden. Ik heb wel eens aanbiedingen van anderen gehad voor dezelfde dag die dan ook gaan overbieden. Dat is aan de ene kant natuurlijk leuk want die klant wil mij graag hebben, maar het gaat bij mij niet werken. Mijn woord is mijn woord. En als de eerste opdracht mij niet genoeg oplevert had ik die opdracht sowieso niet moeten aannemen. Niet iedereen denkt zo weet ik. Maar dan wordt het it’s all about the money. Zingen en optreden zijn mijn passie, mijn werk, mijn broodwinning, maar het moet ook gewoon voor alle partijen leuk zijn. Afspraak is afspraak.

Ruth Jacott zei het onlangs nog bij Tijd voor Max. En ik heb het er ook al eens over gehad in een blog. Zonder gezonde spanning kan ik niet optreden. Maar wat is dat gevoel dan precies? Voor mij voelt het als…een verwachtingsvol gevoel. Valt de muziek die ik wil gaan zingen in de smaak, houdt mijn stem het (Oeh ik voel een verkoudheid op komen..precies nu..dus extra spanning), hopelijk haal ik de tonen vandaag (tijdens de ongesteldheid is mijn stem lager en wat heser..hier houd ik wel zoveel mogelijk rekening mee, maar toch), vinden ze mij leuk/goed, heb ik de juiste kleding aan, doet mijn apparatuur het goed, is mijn stem niet te hard/zacht etc etc En dat is als ik al op plaats van bestemming ben. Maar op de weg ernaar toe..kan ik dadelijk makkelijk parkeren, is er geen file, klopt mijn navigatiesysteem. Veel dingen die van invloed kunnen zijn op mijn stem. Maar als ik eenmaal mijn eerste of tweede lied heb gezongen valt alle spanning eraf en dan komt voor mij het genieten.

Microfoon

Elke zanger of zangeres heeft denk ik een favoriet merk microfoon waar hij of zij het liefste door zingt. En dan heb je ook nog draadloze en draadgebonden opties. Ik zing het liefst met een draadgebonden omdat ik het geluid ervan prettiger vind. Toen ik solo begon zong ik standaard over een sennheiser ew100. En als draadgebonden microfoon gebruikte ik een Shure SM58. De sennheiser had ik goedkoop kunnen aanschaffen, dus ik was er zeer blij mee. Tot ik een keer over een Shure draadloos Beta58 ging zingen. Die paste veel beter bij mijn stem. Het geluid was veel warmer en ik hoor meer eigen geluid terug (feedback) tijdens het zingen, dat vind ik veel prettiger zingen. Helaas is hij voor mij nu nog “te duur” om aan te schaffen en daarnaast is voor mijzelf een draadgebonden microfoon ook wel voldoende. Maar als het geluid elders geregeld wordt, probeer ik altijd een Shure microfoon te regelen.

Echo

Er is niks vervelender dan dat je jezelf niet hoort als je zingt vind ik. Je hoort dan niet of je echt goed zit qua toon en je krijgt de neiging om je stem te verheffen zodat je jezelf wellicht toch hoort. Dit met alle gevolgen van dien. Het geluid moet dus goed geregeld zijn. Een echo op je stem qua geluid helpt bij het zingen. Het maakt het geluid voor jezelf warmer dus prettiger. Maar voor mij moet er ook weer niet teveel echo op. Bij anderen juist weer wel. Dat is keuze en wat je als zanger/zangeres prettiger vindt. Ik heb het wel eens gehad dat de echo veel te veel was. Dan kan ik mezelf niet meer goed horen en mijn toon dus ook niet. Helemaal niet prettig om op die manier te zingen. Het is niet fijn om te doen, maar dan geef ik echt door de microfoon aan dat er veel minder echo op mag. Er komt dus nog best wel wat erbij kijken voor een zanger/zangeres. Ja wij hoeven doorgaans niet veel apparatuur mee te sjouwen, ons apparaat hebben we altijd bij ons, maar alles erom heen hebben we geen invloed op.

Ik krijg vaak eten aangeboden tijdens/voor optredens. Dat is natuurlijk heel lief van de opdrachtgevers. Maar als ik enigszins de mogelijkheid heb om thuis te eten, eet ik liever thuis. Niet omdat het eten niet lekker is op de locatie..okay ik ben een moeilijke eter en lust niet alles, maar dat heeft er nu niks mee te maken. Maar ik heb altijd een gezonde spanning voor een optreden. Als ik dan ook nog wat eet vlak voor een optreden, wil het nog wel eens verkeerd vallen. Ik spreek uit ervaring, daarom sla ik meestal eten af. Dit kan natuurlijk niet als je een hele dag bij een klant bent voor bijvoorbeeld een optreden tijdens ceremonie, receptie en feest. Maar dan eet ik heel weinig. Qua drinken tijdens optredens is het spa blauw en jus d’orange. Thee moet ik niet drinken voor een optreden, want dan krijg ik een droge mond en keel. En voorheen dronk ik nog wel eens een cola light vooraf, maar ook daar krijg ik de laatste tijd last van. ;-)Eigenlijk ben ik wat dat betreft dus heel goedkoop voor klanten.

Het is geen winter of heb je het koud

Dit zijn opmerkingen die ik regelmatig krijg in mijn pauzes of na een optreden. Ik ben inderdaad een koukleum (ex-collega’s op kantoor kunnen dit beamen, op het werk had ik meestal een vest aan als iedereen in t shirt zat). Maar ik gooi mij er helemaal in bij optredens, met als gevolg dat er altijd wel zweetdoekjes nodig zijn. Gelukkig draag ik geen/weinig make-up 😂. In mijn pauze doe ik dan ook meestal een vest aan om de warmte vast te houden en geen kou te vatten. Ik ben daar namelijk best vatbaar voor en als zangeres is dat natuurlijk niet handig. Als ik klaar ben met het optreden, doe ik dan ook al is het zomer, een sjaal om en een vest/jas aan om dezelfde reden.

Werk

Na mijn optreden, zeker als het avondvullend was, heb ik nog heel veel energie. Wat goed is, want meestal moet ik nog een stukje rijden naar huis. Zeker als het een gelegenheid in een woonkamer of tuin is, wordt ik nog wel eens gevraagd om nog even te blijven en een drankje te doen. Maar ik heb dan net gewerkt en wil dan graag naar huis om daar nog even te relaxen. En daar nog even mijn hoofd legen. Voel je als opdrachtgever dus niet beledigd als ik zeg dat ik naar huis ga. Mijn werkdag is namelijk net voorbij en ik wil nog even thuis ontspannen.

Vatbaar

Zoals ik al zei ben ik heel vatbaar voor verkoudheid. Vooral bij de overgang van zomer naar herfst. Ik zou eigenlijk dan naar een warm land moeten om te overwinteren, maar ik krijg mijn vrouw niet mee ben ik bang :-). Zij houdt van de herfst en de verschillen in seizoenen. Ik hou me bij deze dus zeker aanbevolen voor optredens in warme landen van november tot maart 😉 Maar omdat ik dus weet dat ik uit moet kijken, heb ik van alle soorten middelen die ik kan gebruiken tegen verkoudheid en heesheid. Zo gebruik ik dan..heb je even?..Bisolviral, Otrivin Menthol, Allithym, Heltussis, Citrosan, thee met honing en citroen, Yogi thee throat comfort, citroensap met honing, zoutsnuiven (echt smerig en onprettig, maar helpt), gorgelen met zoutwater, stomen met Rhino caps inhalatiecapsules, voor het slapen insmeren (ook onder de voeten) met Vicks Vaporub en Fischerman Friends. Kortom een heel lijstje van spullen die voor mij werken. Elke zanger/zangeres heeft zijn eigen middelen die werken voor hen. Maar het is duidelijk dat wij als zanger/zangeres altijd bezig moeten zijn met het verzorgen van onze stem en luchtwegen.

Op school, in mijn geval de MAVO en MEAO, had je groepjes. Je had de zogenaamde populaire groep met ‘mooie’ meiden die de meest recente mode droegen, goed gekapt waren en verkering hadden met de knappe stoere gozers van dezelfde groep. Deze knappe stoere gozers hadden ook de meest recente mode aan. Deze groep was niet heel hoogstaand qua leren, maar wel bekend bij iedereen. Dan had je de zogenaamde middenmoot groep. Geen recente mode, maar gewoon. Niet hoogstaand qua leren, maar gewoon. Je had hiervan eigenlijk een jongens groep en een meiden groep die zich soms mengde, maar meestal apart dingen deed. En de laatste groep was de groep die goed kon leren maar niks gaf om kleding. Ik hoorde overal bij. In een pauze kon ik bij alle groepen staan en werd ik ook bij alle groepen opgenomen. Ik kon met alle verhalen meepraten en alles observeren. En ja er werd natuurlijk ook over de andere groepen gekletst, maar men vertrouwde mij. Ik vertelde ook niks door. Ik wilde namelijk door iedereen aardig gevonden worden, dat was mijn doel. En zo zat ik in mijn comfortzone, want zodra het ergens over ging wat mij ongemakkelijk maakte glipte ik zo naar een andere groep. Ik hoefde dus nooit echt iets over mezelf te vertellen dat ik niet wilde. Ik hoorde overal bij. Maar dus ook nergens bij. Het door iedereen aardig gevonden worden syndroom heb ik nog lang gehad toen ik al werkte. Als iemand dan wat zei over mij dat ik niet leuk vond, hield ik mij in. Tot de spreekwoordelijke laatste druppel en dan kwam al mijn frustratie er in een keer uit. Tot verrassing van de ander natuurlijk want ik had nooit wat laten blijken. Gelukkig heb ik dat nu niet meer. Het zou mij als zangeres slapeloze nachten opleveren. Why don’t they like me!! Er wordt namelijk regelmatig niet meer gereageerd na het sturen van een offerte of je krijgt een afwijzing op je offerte. Vroeger ging ik dan na wat het zou kunnen zijn (uiterlijk, kleding, haar, prijs etc) Natuurlijk baal ik daar dan nog steeds van, ik wil alle opdrachten/aanvragen binnen halen. Maar ik probeer het niet meer persoonlijk te nemen. Ik was gewoon niet wat ze zoeken.

Gevoel

Je voelt wat je voelt. En dan kan iemand anders wel zeggen dat je dat niet ‘mag’ voelen omdat (vul hier iets irrelevant in) dat verandert je gevoel niet. En sorry zeggen haalt het gevoel ook niet weg. Als je een glas op de grond kapot gooit en sorry zegt is het glas nog steeds kapot. Maar iemand kan door sorry te zeggen en begrip voor je gevoelens te tonen wel wat van het eerste gevoel wegnemen. Ik ben soms onzeker over mijn carrière en of ik wel de juiste stappen zet. Dat wil ik dan gewoon kunnen uiten zonder dat iemand anders zegt dat ik me zo niet hoef te voelen. Rationeel weet ik dat het niet hoeft, maar dat is nou eenmaal wat ik voel. Op 18 oktober heb ik een Level Up inspiratiedag gehad en daar hoorde ik dat ik zelfverzekerd over kom. Mijn uiterlijk matcht dus niet altijd met mijn innerlijk. Maar ik ‘ontvang’ wat mijn zegt en doe er ook wat mee. Ik merk dan eigenlijk ook dat ik er zelfverzekerder van word.

Lef

In 1985 begon de Soundmixshow van Henny Huisman. Ik was toen 14 en hield toen al regelmatig concerten….in mijn slaapkamer voor mijn postervrienden. Maar ik was veel te verlegen om mij aan te melden voor de soundmixshow. Als die mensen die dan naar je kijken. En stel dat ik slecht was. En ik had ook niet de juiste kleding en uiterlijk en..en… Glenda Peters was de eerste winnares, Gerard Joling werd 3e. Later zouden Marco Borsato, Edsilia Rombley en Glennis Grace ook het programma winnen. Allemaal mensen waar je nu nog wat van hoort. Soms baal ik er wel van dat ik toen niet het lef had om mee te doen. Waar had ik dan nu gestaan in mijn carrière. Was ik ook populair geweest of had niemand meer wat van mij gehoord. Was ik nu misschien ook een Lady of Soul geweest? Zo knap dat die dames en heren dat wel aandurfden. En ook zo knap als ik nu die kids zie die meer durven en doen. Ik was er toen echt niet klaar voor. Geen idee waar mijn carrière nog heen gaat. Ik ben heel tevreden met wat ik tot nu toe al bereikt heb zonder kruiwagens en boekingskantoren. Op 18 februari 2017 ga ik eindelijk die slaapkamer uit komen met een eigen concert in het theater hier in Goes. En…op 30 november mag ik dat gevoel van in een theater staan al proeven. Ik mag dan met lady of soul Berget Lewis optreden tijdens haar concert in het theater de Maagd in Bergen op Zoom. Ik ben er klaar voor.