Ik vond het altijd raar dat er überhaupt een vrouwendag was. Waarom geen mannendag? Daardoor bleven we toch juist ‘bijzonder’? Net als coming out day. Secretaresse dag etc “Op die dagen denken we aan jullie” “Dus de rest van het jaar moet je niet zeuren” Nu vind ik het jammer dat die dagen nodig zijn. Vrouwen worden nog steeds achtergesteld. Krijgen minder salaris voor hetzelfde werk. Dit vooral ook omdat wij vrouwen soms niet durven door te pakken qua verhoging salaris. Mannen hebben vaak meer lef en krijgen ook daardoor al meer voor mekaar. Maar het is helaas ook het vrouw zijn waardoor je al achter loopt. 😉Ik ben daarnaast ook nog eens donker qua huidskleur en lesbisch…. Dus ja, het is helaas nodig deze dagen hoe oneerlijk ook. En mannen hebben geen dag nodig want ‘zij’ zijn al daar waar wij vrouwen heen willen. Gaan we er ooit komen? Ik hoop het. Ik denk dat we moeten beginnen bij samenwerken en voor elkaar op komen. Ik heb regelmatig meegemaakt zowel in de muziek als op kantoor dat vrouwelijke collega’s jaloers werden op mijn talent en mij daardoor gingen tegenwerken. Hun onzekerheid kwam naar boven. Ik voelde mij dan daar weer niet prettig bij en ging mijzelf inhouden. Ik wilde ‘vrienden’ met iedereen zijn. Dat heb ik afgeleerd gelukkig. Maar als we daar nou mee zouden ophouden en elkaar verder omhoog zouden helpen ipv naar beneden komen we zeker verder. Niet alleen als vrouwen, maar ook als bevolkingsgroepen en geaardheid.